این رسانه آمریکایی می گوید جزئیات اقدامات اعلامشده نشان میدهد که فعلاً اتفاقی که بتواند نقطه عطفی در درگیری ایران و آمریکا باشد رخ نداده است.
بلومبرگ نوشت: اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، پیشتر وعده داده بود که اقدامات جدید علیه جمهوری اسلامی به چیزی تبدیل خواهد شد که او آن را «بزرگترین اقدام هماهنگ برای انزوای اقتصادی در تاریخ جهان» خوانده بود.
اما روز دوشنبه، او تحریمهایی را علیه دهها شرکت کوچک و کمترشناختهشده و همچنین تعدادی فرد اعلام کرد؛ در حالی که خریداران چینی نفت ایران، که میلیاردها دلار نفت از ایران خریداری میکنند، و بانکهایی که انجام این معاملات را ممکن میکنند، همچنان هدف قرار نگرفتند.
دستکم در شرایط فعلی، این راهبرد تفاوت چندانی با سیاستهایی که آمریکا پیش از این دنبال میکرد ندارد و در عین حال محدودیتهای اقداماتی را که واشنگتن در آینده حاضر است انجام دهد نیز آشکار میکند.
آمریکا با ادامه هدف قرار دادن شرکتهای لجستیکی، واسطهها و دلالانی که در تجارت نفت ایران و چین فعالیت میکنند، عملاً وارد یک بازی «موش و گربه» شده است؛ چرا که این شرکتها نشان دادهاند میتوانند ظرف چند روز با نام و ساختاری متفاوت دوباره فعالیت خود را آغاز کنند. چرا آمریکا سراغ بانکهای چینی نرفت؟
بلومبرگ می گوید یک گزینه روشن برای وارد کردن حداکثر فشار، قرار دادن بانکهایی در چین یا حتی امارات متحده عربی در فهرست تحریمها بود؛ بانکهایی که ستون اصلی تجارت نفت ایران را تشکیل میدهند.
هدف قرار دادن یک پالایشگاه بزرگ چینی دیگر که نفت ایران خریداری میکند نیز میتوانست سطح فشار را افزایش دهد؛ مشابه اقدامی که آمریکا در ماه آوریل علیه شرکت پالایشگاهی Hengli Petrochemical در دالیان انجام داد.
اما چنین اقداماتی میتوانست پیش از دیدار برنامهریزیشده دونالد ترامپ و رهبران چین در کمتر از یک ماه آینده، موجب تشدید تنش با پکن شود.
در واقع، حتی این پرسش مطرح است که آیا آمریکا در شرایط کنونی اساساً نیاز دارد اقدامات بیشتری برای متوقف کردن جریان نفت ایران به چین انجام دهد یا خیر.
محاصره دریایی آمریکا علیه بنادر ایران ظاهراً بسیار مؤثر بوده است. تعداد فزایندهای از نفتکشهای کاملاً بارگیریشده در خلیج فارس متوقف ماندهاند و ذخایر شناور نفت خام ایران در شرق آسیا نیز تقریباً به پایان رسیده است.
این وضعیت ممکن است پالایشگاههای مستقل چین ــ که اصلیترین مشتریان نفت ایران هستند ــ را مجبور کند به دنبال منابع جایگزین نفت بروند.
با این حال، چنین رویکردی برای آمریکا هزینه هم دارد؛ زیرا به معنای حفظ طولانیمدت ناوهای جنگی آمریکا در منطقه است؛ موضوعی که در داخل ایالات متحده نیز بازتاب منفی پیدا کرده است.
البته این احتمال وجود دارد که اقدامات فعلی فقط آغاز کار باشند و واشنگتن در روزها و هفتههای آینده اقدامات مالی شدیدتری را اعلام کند.
اما بر اساس آنچه تاکنون اعلام شده، اقدامات جدید آمریکا بیشتر شبیه ادامه همان سیاستهای معمول گذشته است تا یک نقطه عطف تاریخی؛ چیزی شبیه فرود نیروهای متفقین در نرماندی.
