وقتی شهرها زمین ندارند، بام‌ها وارد بازی غذایی می‌شوند

به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، مزارع بامی و کشاورزی شهری به‌عنوان راهکاری برای کوتاه کردن زنجیره تأمین غذا و کاهش «مایل‌های غذایی» شناخته می‌شوند؛ اصطلاحی که به مسافتی اشاره دارد که مواد غذایی از مزرعه تا مصرف‌کننده طی می‌کنند. هرچه این مسافت کوتاه‌تر باشد، انتظار می‌رود ردپای کربن ناشی از حمل‌ونقل کمتر شود، اما تأثیر این روش‌ها بر انتشار کربن پیچیده‌تر از آن است که در نگاه اول به نظر می‌رسد. مطالعات اخیر نشان می‌دهند که مزایای کربنی مزارع بامی به عوامل متعددی از جمله نوع سیستم کشت، منبع انرژی مصرفی، نوع محصول و فاصله جایگزین‌شده از زنجیره تأمین سنتی بستگی دارد.

وعده اصلی مزارع بامی، کاهش فاصله مزرعه تا سفره و حذف حمل‌ونقل طولانی‌مدت است. با این حال، مصرف انرژی برای سیستم‌های هیدروپونیک، گلخانه‌ای و کنترل اقلیم می‌تواند این مزایا را خنثی کند. مطالعه‌ای بین‌المللی نشان داد که مواد غذایی تولیدشده در مزارع شهری بیشتر از کشاورزی سنتی انتشار کربن دارند، اما برای سیستم‌های فضای باز و با انرژی تجدیدپذیر به‌طور چشمگیری کاهش پیدا می‌کند.

نقش منبع انرژی در این معادله کلیدی است. در مناطقی که برق مورد نیاز از منابع تجدیدپذیر تأمین می‌شود، مزارع بامی می‌توانند ردپای کربنی مشابه یا حتی کمتر از کشاورزی سنتی داشته باشند، اما در مناطقی که برق از سوخت‌های فسیلی تأمین می‌شود، همان سیستم‌ها می‌توانند چندین برابر بیشتر انتشار کربن داشته باشند، بنابراین پایداری کربنی مزارع بامی بدون انتقال به انرژی پاک، دست‌نیافتنی است.

راهکارهایی برای بهبود پایداری کربنی وجود دارد: استفاده از انرژی خورشیدی، افزایش بازده تولید، استفاده از مصالح ساختمانی پایدار همچون چوب و تمرکز بر محصولاتی که بیشترین سود را از کوتاه کردن زنجیره تأمین می‌برند. با این شرایط، مزارع بامی می‌توانند به‌عنوان بخشی از راهکارهای جامع کاهش کربن در شهرها عمل کنند.

سنگاپور؛ مزرعه کام‌کراپ و کاهش ۹۳ درصدی انتشار کربن …