به گزارش فرارو به نقل از هافپست، حفظ سطح مناسب کلسترول، مراقبت از سلامت چشمها، داشتن روابط اجتماعی، ورزش منظم و پیروی از یک رژیم غذایی متعادل از جمله اقداماتی هستند که میتوانند به حفظ سلامت مغز و کاهش خطر افت عملکرد شناختی در سالهای سالمندی کمک کنند. اکنون یافتههای یک کارآزمایی بالینی جدید نشان میدهد زمانبندی وعدههای غذایی نیز ممکن است در این زمینه نقش داشته باشد.
بر اساس نتایج اولیه این پژوهش، زنانی که تنها در یک بازه ۹ ساعته از روز غذا میخوردند و در چهار ساعت منتهی به خواب چیزی مصرف نمیکردند، در برخی آزمونهای شناختی عملکرد بهتری داشتند. این افراد در آزمایشهای مربوط به برنامهریزی فضایی و حل مسئله پیشرفتهایی نشان دادند و در آزمونهای یادگیری و حافظه نیز اشتباهات کمتری مرتکب شدند.
با این حال، این پژوهش هنوز نمیتواند ثابت کند محدود کردن زمان غذا خوردن مستقیماً از زوال شناختی یا بیماریهایی مانند زوال عقل جلوگیری میکند. نتایج فعلی بیشتر نشاندهنده یک ارتباط احتمالی است که نیاز به بررسیهای گستردهتر دارد.
محدود کردن زمان مصرف غذا موضوع تازهای نیست و برخی پزشکان نیز پیشتر درباره فواید احتمالی آن صحبت کردهاند. دکتر رانگان چاترجی، پزشک و مجری تلویزیونی، پیشتر گفته بود برای حفظ سلامت خود تلاش میکند وعدههای غذاییاش را در یک بازه ۱۲ ساعته در طول روز مصرف کند.
او معتقد است تعیین یک بازه مشخص برای غذا خوردن میتواند به هماهنگتر شدن عادات غذایی با ریتم شبانهروزی بدن کمک کند. ریتم شبانهروزی همان ساعت درونی تقریباً ۲۴ ساعته بدن است که بسیاری از فرایندهای فیزیولوژیک، از خواب و بیداری گرفته تا سوختوساز، را تنظیم میکند.
به گفته این پزشک، هماهنگی بیشتر با ریتم شبانهروزی ممکن است به تنظیم قند خون، کنترل وزن و عملکرد سیستم ایمنی کمک کند. او همچنین این الگو را با بهبود کیفیت خواب و عملکرد دستگاه گوارش مرتبط دانسته و گفته است بیش از یک دهه است که آن را به برخی بیماران توصیه میکند. محدود کردن زمان غذا خوردن برای همه مناسب نیست
با وجود نتایج امیدوارکننده، متخصصان سلامت درباره معایب احتمالی این روش نیز هشدار میدهند. کارشناسان تأکید کردهاند رعایت یک برنامه غذایی محدود از نظر زمانی ممکن است برای برخی افراد دشوار باشد و برای همه گزینه مناسبی نیست.
افرادی که با اختلالات خوردن دستوپنجه نرم میکنند، سالمندان، مبتلایان به دیابت نوع یک و همچنین زنان باردار یا شیرده، از جمله گروههایی هستند که باید درباره استفاده از این الگو احتیاط بیشتری داشته باشند.
از سوی دیگر، فاصله طولانی میان وعدههای غذایی ممکن است در برخی افراد باعث خستگی، تحریکپذیری یا کاهش انرژی شود. البته کارشناسان میگویند شواهدی وجود دارد که نشان میدهد این علائم ممکن است با گذشت زمان کاهش پیدا کنند.
در مجموع، یافتههای این مطالعه نشان میدهد زمان غذا خوردن میتواند یکی از عوامل مؤثر بر سلامت متابولیک و احتمالاً عملکرد شناختی باشد، اما هنوز برای نتیجهگیری قطعی درباره نقش آن در پیشگیری از زوال شناختی به پژوهشهای بزرگتر و طولانیمدتتر نیاز است. بنابراین، محدود کردن ساعت غذا خوردن نباید بدون توجه به وضعیت سلامت، نیازهای تغذیهای و شرایط فردی به یک توصیه عمومی برای همه تبدیل شود.
