این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
جبار رحمانی، دانشیار انسانشناسی پژوهشگاه مطالعات فرهنگی و اجتماعی / وقتی جامعهای با تنش، نزاع یا جنگ مواجه میشود، اولین و عمیقترین ضربه به «جهان اجتماعی» وارد میشود؛ جایی که روابط میان افراد، مناسبات گروهی و بویژه «اعتماد اجتماعی» بشدت صدمه میبینند. اما نکتهای که نباید از نظر دور داشت این است که در مسیر بازسازی و عبور از دوران بازتوانی، سرمایه اجتماعی صرفاً یک متغیر جانبی نیست، بلکه حیاتیترین مکانیسم برای موفقیت جامعه است. هرچه سطح سرمایه اجتماعی در گروهها و اقشار مختلف بالاتر باشد، جامعه در فرآیند احیا و بازسازی تابآوری خود بسیار موفقتر عمل خواهد کرد.در واقع، جامعهای که از زخمهای جنگ و تنش رنج میبرد، برای بازسازی ساختار خود، بشدت به مکانیسمهای برخاسته از سرمایه اجتماعی نیاز دارد؛ چرا که این سرمایه، موتور محرک بازگشت به حالت ثبات است.
یکی از خطاهای رایج در مدیریت بحران، نادیده گرفتن نقش سرمایه اجتماعی در طراحی سیاستهاست. موفقیت هر برنامهریزی، چه توسط دولت و چه توسط نهادهای مدنی، مستقیماً به میزان همبستگی و سرمایه اجتماعی گروههای مشارکتکننده بستگی دارد. اگر نهادهای مدنی و گروههای اجتماعی که قرار است در اجرای یک برنامه نقش داشته باشند، … …
