به نقل از دیجیاتو، پیش از این، مطالعات گذشته نخوردن صبحانه و صرف دیرهنگام غذا در شب را با افت سلامت مرتبط دانسته بودند، اما خطرات ناشی از ساعات مصرف غذا همچنان نامشخص بود. ازهمینرو، پژوهشگران دادههای بیشتر از ۳۱ هزار فرد ۴۰ سال به بالا را در «بررسی ملی سلامت و تغذیه ایالات متحده» بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۸ تحلیل کردند. شرکتکنندگان تمام خوراکیها و نوشیدنیهای مصرفشده در ۲۴ ساعت گذشته را به همراه ساعت دقیق ثبت کرده بودند.
در این پژوهش که در نشریه European Journal of Clinical Nutrition منتشر شده، هرگونه غذا یا نوشیدنی حاوی کالری که پس از ساعت ۴ صبح مصرف شده باشد، به عنوان «وعده اول» در نظر گرفته شده؛ بنابراین نتایج لزوماً به یک صبحانه سنتی و کامل محدود نبوده است. آخرین کالری دریافتی نیز به عنوان وعده پایانی و فاصله بین این دو بهعنوان «پنجره غذا خوردن» تعریف شده است. این سوابق با آمار مرگومیر ثبتشده تا پایان سال ۲۰۱۹ تطبیق داده شدند.
در طول دوره پیگیری، ۷ هزار و ۱۲۹ نفر از شرکتکنندگان فوت کردند که ۲ هزار و ۲۵۹ مورد آن به علت بیماریهای قلبیعروقی بود. این بررسی متغیرهایی، چون سن، استعمال دخانیات، فعالیت بدنی، کیفیت رژیم غذایی، شاخص توده بدنی، انرژی دریافتی، درآمد و بیماریهای زمینهای را کنترل کرده بود.
تأثیر ساعت صبحانه و شام بر افزایش خطر بیماریهای قلبی و مرگ
با به تعویق افتادن وعده غذایی اول، الگوی مشخصی مشاهده شد. در مقایسه با صرف صبحانه بین ساعت ۷ تا ۸ صبح، مصرف اولین وعده بین ۸ تا ۱۰ صبح با ۱۰ درصد افزایش خطر مرگ به هر علتی همراه بود. این اختلاف برای بازه ۱۰ صبح تا ۱۲ ظهر به ۱۹ درصد و برای ساعات بعد از ۱۲ ظهر به ۲۹ درصد رسید.
مرگومیر ناشی از بیماریهای قلبیعروقی نیز روندی مشابه داشته است. خوردن اولین وعده بعد از ساعت ۱۲ ظهر در مقایسه با بازه ۷ تا ۸ صبح، با ۴۶ درصد ریسک بالاتر مرگ قلبی همراه بود. این تأخیر در سن ۵۰ سالگی با کاهش میانگین امید به زندگی به میزان ۲.۴۶ سال برآورد شد.
در خصوص وعده پایانی، نتایج متفاوتی به دست آمده و رابطه خطی سادهای مشاهده نشده است. در مقایسه با اتمام غذا بین ساعت ۷ تا ۸ شب، غذا خوردن قبل از ۷ شب با ۱۳ درصد ریسک بالاتر مرگ به هر دلیلی، و غذا خوردن پس از نیمهشب با ۲۷ درصد ریسک بالاتر همراه بود. کمترین میزان ریسک مرگ در حوالی ساعت ۸ شب ثبت شده است.
«ژیلِی شان»، نویسنده ارشد این پژوهش از دانشگاه علم و فناوری هوآژونگ، توضیح داده که این آمار به معنای بهینه بودن بازه ۷ تا ۸ شب برای تمام افراد نیست. خوردن شام در ساعات پایانی شب میتواند ریتم شبانهروزی و متابولیسم را مختل کند، درحالیکه صرف زودهنگام شام ممکن است ناشی از برنامههای کاری، بیماری یا دریافت کالری کمتر باشد. افرادی که زودتر شام میخوردند، سن بالاتری داشتند، کمتر غذا میخوردند و بیماریهای بیشتری داشتند.
طول پنجره غذا خوردن نیز پیچیدگیهای دیگری وجود داشته است. پس از در نظر گرفتن زمان وعده اول، طول کل این پنجره ارتباط ثابتی با مرگومیر در کل نمونه نشان نداده و تاثیر آن وابسته به زمان آغاز خوردن بود. شان تأکید کرده که زمان وعدههای غذایی یک نشانه مهم برای ریتم شبانهروزی محیطی است. دیر غذا خوردن در صبح یا شب میتواند منجر به ناهماهنگی شبانهروزی و اختلالات متابولیک مانند اختلال در متابولیسم چربی و گلوکز شود. بااینحال، دانشمندان هشدار میدهند که این دادهها ماهیت مشاهدهای دارند و ممکن است بهخاطر تغییر ساعت غذا بر اثر بیماری یا شغل یا عدم ثبت دقیق عادات بلندمدت شکل گرفته باشند؛ بنابراین افراد نباید صرفاً براساس این نتایج تغییرات افراطی در برنامه غذایی خود ایجاد کنند.
