نوبلیست اقلیمی

نوردهاوس تغییرات اقلیمی را تهدیدی آشکار برای بشریت می‌دانست، اما همواره تاکید می‌کرد که خسارت‌های احتمالی آن باید در برابر هزینه‌های اقتصادی جلوگیری از وقوع این خسارت‌ها سنجیده شود. او در مقاله اولیه‌ای که در آن مدل خود را تشریح کرد، به این نتیجه رسید که «به نظر می‌رسد تثبیت وضعیت اقلیم هزینه‌ای سرسام‌آور داشته باشد.» نوردهاوس برای مواجهه کارآمد با این مساله، پیشنهاد کرد مالیاتی نسبتا محدود بر انتشار کربن وضع شود که به‌تدریج افزایش یابد. این ایده در دهه ۲۰۰۰ مورد حمایت گروهی از سیاستمداران لیبرال، از جمله برنی سندرز، سناتور مستقل ایالت ورمانت و همچنین جمهوری‌خواهان، از جمله جیمز ای. بیکر سوم و جورج پی. شولتز، وزیران خارجه پیشین آمریکا، قرار گرفت. این دو چهره جمهوری‌خواه از این طرح با عنوان «راهکار محافظه‌کارانه برای مقابله با تغییرات اقلیمی» حمایت می‌کردند. با این حال، مالیات بر کربن در نهایت، به‌دلیل مخالفت شرکت‌ها، به موضوعی از نظر سیاسی بسیار پرهزینه تبدیل شد و تنها در موارد معدودی به اجرا درآمد. در مقابل، بسیاری از کشورها و دولت‌های محلی و منطقه‌ای، مانند ایالت‌ها و استان‌ها، نظام‌های تجارت انتشار آلاینده‌ها را راه‌اندازی کردند؛ نظام‌هایی که با تعیین سقف انتشار کربن، از سازوکار بازار برای تعیین قیمت آن استفاده می‌کنند.

یکی از طرح‌های پیشنهادی در این زمینه در سال ۲۰۰۹ به تصویب مجلس نمایندگان آمریکا رسید، اما در سنا متوقف شد و به قانون تبدیل نشد. شاید ماندگارترین دستاوردی که از مدل نوردهاوس بر جای مانده، شاخصی موسوم به «هزینه اجتماعی کربن» باشد؛ معیاری که منافع حاصل از مقابله با تغییرات اقلیمی را به‌صورت کمی محاسبه می‌کند. این شاخص در دولت باراک اوباما به ابزاری بنیادین برای تنظیم مقررات مربوط به انتشار آلاینده‌ها از نیروگاه‌ها و خودروها تبدیل شد؛ تا اینکه دولت دوم دونالد ترامپ سال گذشته استفاده از آن را در فرآیند تدوین مقررات ممنوع کرد. …