کلانیک در ادامه تحلیل کرد: «جنگ با ایران دو چیز را آشکار کرده است؛ ایران نمیتواند تنگه هرمز را به طور کامل ببندد و آمریکا هم نمیتواند آن را بهطور کامل باز کند». این تحلیلگر آمریکایی توضیح داد: «با وجود ماهها بمباران و حملات موشکی آمریکا، تهران نشان داده که هنوز میتواند مانع از تردد نفتکشها در تنگه هرمز شود، تنگهای که پیش از حمله ترامپ به ایران در ماه فوریه، یک پنجم نفت جهان از آن عبور میکرد». نیویورکتایمز درباره تنگه هرمز نوشت: «یک تنگه نعل اسبی شکل به طول ۹۰ مایل که به کشورهای دو طرف آن - ایران در شمال و عمان در جنوب - این امکان را میدهد که بهطور بالقوه کشتیرانی را مختل کنند. خط ساحلی ناهموار آن، پناهگاه وسیعی برای موشکهای هدایتشونده نقطهزن ایرانی، پهپادها و قایقهای تهاجمی آن فراهم میکند تا با تاکتیکهایی که شکست قطعی آنها غیرممکن است، کشتیها را تهدید کنند».
نگارنده این یادداشت اذعان کرد: «ایران میتواند چنین سلاحهایی را ارزان و بهطور نامحدود تولید کند، این امر حمله ایران را به یک خطر فراگیر در عبور از تنگه هرمز تبدیل میکند که حتی یک توافق مذاکرهشده با تهران نیز آن را از بین نخواهد برد». این تحلیلگر آمریکایی با اشاره به اینکه شرکتهای کشتیرانی خصوصی از به خطر انداختن خدمه و محمولههای خود به دلیل امنیت نه چندان کامل خودداری کردهاند، ادامه داد: «این امر، به ایران اجازه داده است بدون حمله به هر یک کشتی که قصد عبور از تنگه هرمز را دارد، ترافیک را سرکوب کند». در ادامه این یادداشت آمده است: «حتی با وجود کمکهای نظامی آمریکا که باعث کاهش مهمات و فشار بر نیروی دریایی شده، تنها حدود ۵ میلیون بشکه نفت در روز بدون اجازه صریح ایران از تنگه هرمز عبور کرده است، در حالی که این رقم قبل از جنگ تقریباً ۲۰ میلیون بشکه در روز بود. عملیات بلندمدت به رهبری آمریکا برای قاچاق نفت از طریق هرمز نیز خطر تلفات جانی برای این کشور و تحمیل هزینه بر مالیاتدهندگان آمریکایی را به همراه خواهد داشت». کلانیک با بیان اینکه از نظر مالی، پرداخت عوارض ترانزیت به ایران، برای آمریکا و جهان معامله بهتری نسبت به نیمهبسته ماندن طولانی مدت تنگه هرمز است، افزود: «این در حالی است که کسری عرضه روزانه نفت تا ۱۴ میلیون بشکه در روز در اوج جنگ، به شدت به موجودی جهانی نفت خام و فرآوردههای نفتی آسیب رسانده است».
