او با اشاره به اینکه کروز با خرید بخش قابل توجهی از سهام ایرانخودرو توانست کرسیهای متعددی در هیاتمدیره این شرکت به دست آورد، گفت: «وقتی ایرانخودرو را به کروز دادند و کروز بخش زیادی از سهام را خرید و کرسیهای زیادی در هیاتمدیره گرفت، در واقع مدیریت ایرانخودرو نیز به کروز واگذار شد. این مسئله میتواند تعارض منافع ایجاد کند.»
جعفری در عین حال تأکید کرد که عملکرد ایرانخودرو را نمیتوان صرفاً با معیارهای معمول بنگاههای خصوصی ارزیابی کرد. به گفته او، دولتها طی سالهای گذشته با ایجاد انحصار در بازار خودرو، بخش عمده این بازار را در اختیار خودروسازان بزرگ قرار دادهاند و در چنین شرایطی، انتظار از بخش خصوصی این است که در قبال این انحصار، خودروی باکیفیت، اقتصادی و متناسب با توان خرید مردم عرضه کند.
این کارشناس حوزه خودرو با طرح این پرسش که آیا چنین اتفاقی پس از خصوصیسازی ایرانخودرو رخ داده است، گفت: «این اتفاق نیفتاده و نخواهد افتاد. از زمانی که مدیریت ایرانخودرو خصوصی شد، تنها چیزی که میبینیم کاهش زیاندهی است، اما در بخشهای مهمتر اتفاق خاصی نیفتاده است.» کاهش زیان؛ تنها دستاورد واگذاری؟
جعفری معتقد است اگر قرار باشد خصوصیسازی را موفق بدانیم، باید آثار آن را در شاخصهایی همچون افزایش تولید، ارتقای کیفیت، کاهش قیمت تمامشده و بهبود دسترسی مردم به خودرو مشاهده کرد؛ در حالی که به گفته او، چنین تغییری در بازار خودرو دیده نمیشود.
او با اشاره به وضعیت بازار خودرو طی سالهای اخیر گفت: «از سال ۱۳۹۷ که دولت بازار خودرو را در اختیار ایرانخودرو و سایپا گذاشت، تا امروز خودروی قسطی مناسبی از سوی این دو شرکت به مردم عرضه نشده است. قیمت خودرو روزبهروز افزایش پیدا کرده، عرضه کمتر شده و کیفیت نیز متناسب با افزایش قیمت ارتقا پیدا نکرده است.» …
