بازار
پول مهم است، اما داده‌های واقعی و آماری نشان می‌دهند که عوامل دیگری وجود دارند که به مراتب مهم‌ترند. اقلیت‌هایی که ذی‌نفع هستند به‌طور منظم و پیوسته سازمان‌دهی می‌شوند و در رقابت‌ها به پیروزی می‌رسند، حتی زمانی که ثروت به نسبت بسیار کمتری در اختیار دارند.
وقتی ایلان ماسک به نخستین تریلیونر جهان تبدیل شد (اگرچه برای مدتی کوتاه و گذرا)، افراد زیادی به این موضوع اعتراض کردند و آن را به چالش کشیدند. استدلال آنها این بود که وقتی انسان‌های دیگر ثروت بسیار کمتری دارند، هیچ‌کس نباید این میزان از دارایی و پول را در اختیار داشته باشد. هنگامی که ماسک از آن ثروت افسانه‌ای به عنوان اهرمی برای شکل دادن و هدایت نتایج انتخابات استفاده کرد، برخی از ناظران دچار یاس و ناامیدی شدند. اما نتایج انتخابات نشان داد که آن هزینه‌کردها، سرمایه‌گذاری ضعیف و کم‌بازدهی بوده است؛ با این حال، او نیمی از یک‌میلیارد دلار خودش را دور ریخت. اگرچه نیم‌میلیارد دلار خودش بوده و مختار است آن را هدر دهد!
اصلا چرا که نه؟ هرچه باشد، «نابرابری اقتصادی» با «فقر و تنگدستی» یکسان نیست و این دو مفهوم تفاوت‌های بنیادی با هم دارند. این مثال را در نظر بگیرید: یک فاصله دستمزدی بزرگ و شکاف درآمدی عظیمی میان کوارتربک‌ها (کاپیتان‌ها و بازی‌سازان) و پانترهای (شوت‌زن‌ها) در لیگ ملی فوتبال آمریکایی (NFL) وجود دارد. کوارتربک‌ها سالانه ده‌ها میلیون دلار درآمد کسب می‌کنند، درحالی‌که پانترها معمولا تنها چند‌میلیون دلار در سال به دست می‌آورند. اما با این وجود، من تا به حال ندیده‌ام اعتراضاتی در برابر ورزشگاه‌های لیگ NFL شکل بگیرد که در آن مردم خواستار پرداخت پول کمتری به «طبقه کوارتربک‌ها» و تخصیص سهم بیشتری به «طبقه پانترها» باشند! علت واضح است: پانترها انسان‌های فقیر و محرومی نیستند. اینکه کوارتربک‌ها در عمارت‌ها و کاخ‌های بسیار بزرگ‌تری زندگی می‌کنند، به هیچ وجه یک مساله یا مشکل اخلاقی به شمار نمی‌رود. …
