در شرایطی که فشارهای اقتصادی، بیکاری های اجتناب ناپذیر ، تبعات جنگ و افزایش عوامل اضطرابزا، جامعه را بیش از گذشته در معرض آسیبهای روانی و اجتماعی قرار داده است، بهتر از هرکسی میدانید تضعیف نظام درمان اعتیاد میتواند پیامدهایی بسیار فراتر از حوزه سلامت داشته باشد.
افزایش شدید قیمت و کاهش یا قطع دسترسی به برخی داروهای مؤثر درمان اعتیاد، از جمله تنتور اوپیوم و بوپرنورفین، تداوم درمان را برای بسیاری از بیماران دشوار کرده است.
پیامد چنین وضعیتی میتواند قطع درمان، عود مصرف و یا تغییر الگوی مصرف بیماران به سمت مواد پرخطرتر باشد.
و اینجاست که مسئله از یک تصمیم درمانی فراتر میرود.
بیماری که درمانش را قطع می کنید، از جامعه حذف نمیشود بلکه یا روی به تهیه دارو از بازار سیاه می اورد و یا
به مصرف مواد پرخطر باز می گردد؛ و در نتیجه خانوادهای را دوباره گرفتار می کند؛ موجب افزایش خشونت و فروپاشی خانواده می شود؛ کودکی را با پدیده بیسرپرستی یا بدسرپرستی مواجه می کند؛ و زمینه بروز جرم و بزهکاری را افزایش می دهد.
زنجیره پیامدها بر هر فرد عاقل و آزاده ای روشن است:
تضعیف درمان > عود و تغییر الگوی مصرف > افزایش مصرف مواد پرخطر > آسیب جسمی و روانی و مرگومیر > خشونت و فروپاشی خانواده > طلاق > کودکان/زنان بیسرپرست و بدسرپرست > افزایش بزهکاری و جرایم > افزایش پروندههای انتظامی و قضایی >افزایش زندانیان و هزینههای سنگین برای دولت و جامعه.
در این میان، بار این آسیبها فقط بر دوش خانواده بیمار نخواهد بود؛ نیروی انتظامی، قوه قضائیه، سازمان زندانها، بهزیستی، نظام سلامت و در نهایت تمام جامعه باید هزینه آن را پرداخت کنند. …
