در میانه دهه ۱۳۸۰، سوخت CNG با هدف تنوعبخشی به سبد انرژی و کاهش وابستگی به واردات بنزین، وارد سبد انرژی کشور شد. طبق دادههای رسمی، در دولتهای نهم و دهم، توسعه این سوخت رشد قابل توجهی را تجربه کرد. با اینحال، این مسیر در سالهای بعد تداوم پیدا نکرد و حتی ظرفیت ایجاد شده نیز به تدریج از مدار سیاستگذاری انرژی کشور فاصله گرفت.
در حالی که سهم CNG از کل مصرف سوخت خودروهای بنزینی در مقاطعی حتی به ۳۰ درصد نیز رسیده بود، این عدد تا سال ۱۴۰۴ به ۱۱ درصد و تا مردادماه سال جاری به ۹ درصد سقوط کرده است. به گفته کارشناسان، ریشه اصلی این اتفاق را باید در پایین بودن قیمت نسبی بنزین (عدم انجام اصلاحات تدریجی) و مجموعهای از خطاهای سیاستگذاری همچون توقف روند توسعه خودروهای دوگانهسوز و تخصیص سهمیه بنزین بدون ایجاد انگیزه کافی برای تغییر سوخت جستوجو کرد.
به اعتقاد کارشناسان، در شرایط فعلی که کشور وارد چرخه تشدید ناترازی بنزین شده، بازگشت CNG به سبد سیاستگذاری انرژی میتواند راهی کمهزینه برای کاهش فشار بر بنزین باشد.
کارنامه ۲۲ ساله CNG در ایران
توسعه جایگاههای CNG در ایران از اوایل دهه ۱۳۸۰ آغاز شد؛ اقدامی که در آن مقطع با هدف تنوعبخشی به سبد سوخت و انرژی کشور، کاهش وابستگی به واردات بنزین و ایجاد یک گزینه جایگزین برای سوخت خودروها اهمیت زیادی داشت. روند توسعه CNG نیز بدین صورت بوده که در نیمه دوم دهه ۱۳۸۰ با شتاب قابل توجهی دنبال شد، بهطوری که تعداد جایگاهها از ۷۲ جایگاه در سال ۱۳۸۳ با رشد ۲۸ برابری به ۲۰۱۰ جایگاه در سال ۱۳۹۱ رسید. بیشترین افزایش سالانه نیز در سال ۱۳۸۹ رقم خورد و ۴۵۰ جایگاه جدید به شبکه اضافه شد. همچنین بخوانید: CNG؛ حلقه مفقوده سیاست مدیریت بنزین …
