[غلامعلی رموی] اتحاد در خاکریز داخلی

هنگامی که یک ملت در مواجهه مستقیم، علنی و پرشدت با تهدیدات خارجی و آرایش جنگی دشمنان قسم‌خورده قرار می‌گیرد، تمامی منابع ذهنی، مدیریتی، تقنینی و اجرایی کشور باید حول یک محور واحد سازمان‌دهی شوند: پشتیبانی بی‌دریغ از معیشت مردم، مهار نااطمینانی‌های بازار، تقویت پدافند ملی و صیانت از روان جمعی جامعه.

با این حال، در شرایطی که روند رویارویی به اوج خود رسیده و کشور در تبادلات آتش منطقه‌ای و شرایط حساس تاریخی به سر می‌برد، اصرار پیاپی برخی تصمیم‌گیران، رجال سیاسی و چهره‌های ذی‌مدخل بر طرح موضوعات چالش‌برانگیز و قطبی‌ساز در عرصه عمومی، جای پرسش و تأمل جدی دارد. ارائه‌ طرح‌های شوک‌آور در حوزه مدیریت قیمت سوخت و دستکاری ناگهانی نرخ حامل‌های انرژی از یک سو و تشدید رفتارهای تقابلی در عرصه هنجارهای اجتماعی و حجاب از سوی دیگر، گویای نوعی عدم درک صحیح از «مفهوم اولویت در امنیت ملی» و انحراف عمیق از ریل عقلانیت حکمرانی است.

۱. تفکیک «مسأله مهم» از «اولویت حیاتی»؛ خطا در سلسله‌مراتب تصمیم‌گیری

هیچ کارشناس منصف و صاحب‌نظری منکر ناترازی‌های عمیق ساختاری در حوزه انرژی، هزینه‌های سنگین تولید و واردات بنزین، یا اهمیت فوق‌العاده‌ صیانت از هنجارهای فرهنگی و اخلاقی در جامعه نیست. مسلم است که قیمت تمام‌شده سوخت با نرخ فروش آن فاصله چشمگیری دارد و این گره اقتصادی باید در «فرصت مقتضی» و با تدبیر جامع گشوده شود. همچنین موضوع عفاف و هنجارهای اجتماعی، رفتاری تاثیرگذار بر نظم عمومی است که چاره‌اندیشی دقیق و ریشه‌ای را می‌طلبد. اما مسأله اصلی در دانش سیاست‌گذاری عمومی، فهم دقیق دو عنصر حیاتی است: 

الف) زمان‌بندی ب) سلسله ‌مراتب اولویت‌ها

اصلاح ناترازی سوخت یا مواجهه با پدیده‌های فرهنگی، اموری مزمن، ساختاری و محتاج اقناع عمومی، بستر آرام، بازسازی اعتماد و اصلاحات تدریجی هستند. در مقابل، مواجهه با تهدیدات خارجی، حفظ امنیت مرزها و صیانت از کیان کشور، امری فوری، حیاتی و مرتبط با اصل بقای ملی است. مطرح کردن طرح‌های هزینه‌بر و التهاب‌آفرین در شرایط اضطرار، توان و جان … …