چرا مرزگذاری برایمان احساس گناه می‌آورد؟

بسیاری از ما وقتی برای اولین بار «نه» می‌گوییم، از درخواست اضافه‌کاری دوستی کنار می‌کشیم یا از خودمان وقتی را دریغ‌ناپذیر می‌دانیم، بلافاصله با موجی از عذاب وجدان روبه‌رو می‌شویم. این احساس اغلب نشانهٔ اشتباه ما نیست؛ نشانهٔ آن است که داریم الگویی قدیمی را تغییر می‌دهیم. ریشه در تربیت و یادگیری‌های کودکی

در بسیاری از خانواده‌ها و فرهنگ‌ها، «خوب بودن» با فداکاری، سازگاری و در دسترس بودن گره خورده است. کودکی که یاد می‌گیرد محبت را با اطاعت و رضایت‌دادن دیگران به دست می‌آورد، در بزرگسالی هم «نه» را خطری برای رابطه می‌بیند. وقتی مرز می‌گذاریم، مغز ما همان زنگ قدیمی را به صدا درمی‌آورد: «ممکن است دوستم نداشته باشند.» آنچه حس می‌کنیم گناه است، اما در واقع بیشتر ترس از طرد شدن است. خلط مسئولیت با احساسات دیگران

دلیل دوم این است که میان «ناراحت کردن» و «آسیب زدن» فرق نمی‌گذاریم. اگر کسی از مرز ما دلخور شود، فرض می‌کنیم خطایی کرده‌ایم. ولی دلخوری او واکنش طبیعی به برآورده نشدن انتظارش است، نه لزوماً دلیلی بر بی‌انصافی ما. ما مسئول رفتار و صداقت خودمان هستیم، نه مسئول مدیریت همهٔ احساسات اطرافیان. فشار هنجارهای اجتماعی

در جامعه‌ای که ایثار و «رودربایستی» ارزش شمرده می‌شود، مرزگذاری گاهی خودخواهی تعبیر می‌شود. نگاه‌ها، تعارف‌ها و جمله‌هایی … …