تن، فدای وطن | روایت پدر شهید محمد بیاتی پیردوستی از فرزند خلبانش

همشهری آنلاین - ثریا روزبهانی، روزنامه‌نگار: خلبانی یعنی دست و پنجه نرم کردن با خطر و خلبان هواپیمای جنگی بودن یعنی رو در رو شدن با مرگ؛ اینکه بدانی شاید این پروازِ آخر باشد، ولی باز هم دل به آسمان بسپاری حس غریبی است. محمد بیاتی پیردوستی، خلبان جوان کوهدشتی، هم این را می‌دانست و در وصیت‌نامه‌اش نوشت. روایت زندگی محمد که ۷فروردین در حمله آمریکایی – اسرائیلی به مقر یگان پهپادی و پدافندی اهواز به شهادت رسید، حاکی از پیوند عجیبی است میان عطوفت و اقتدار. حرف‌های پدر این خلبان شهید هواپیما و هدایتگر پهپاد را بخوانید.

پدر شهید محمد بیاتی پیردوستی با هر جمله انگار دوباره به سال‌های دور سفر می‌کند. او که خود سال‌ها فرهنگی بوده از پسری می‌گوید که حتی یک بار هم آشنا و همسایه از او لب به شکایت باز نکردند: «محمد، متولد ۱۲خرداد ۱۳۷۷، دوران تحصیلش را در کوهدشت و در دبیرستان شاهد سپری کرد و با معدل عالی فارغ‌التحصیل شد. علاقه‌اش به کشور باعث شد تا در آزمون ورودی ۳جبهه امنیت کشور (سپاه، ارتش و نیروی انتظامی) شرکت کند. در نهایت کنجکاوی‌اش به کامپیوتر و رباتیک، او را به سمت آزمون‌های سخت خلبانی برد و در رشته هدایتگری پهپاد پذیرفته شد. چهار سال در دانشگاه افسری شهید ستاری تهران تحصیل و چند سال هم در یگان خدمت کرد. پیش از آنکه محمد پرواز را بیاموزد، با خاک آشنا بود. در روزگار کودکی وقتی همسالانش سرگرم بازی بودند، او دستهای کوچکش را در خاک فرو می‌برد و نهال می‌کاشت. وقتی با بچه‌های مدرسه به اردو می‌رفت، خودش بی‌دستور زباله‌ها را جمع می‌کرد و به بچه‌ها می‌گفت کمک کنید تا طبیعت تمیز بماند. همچنین کوهدشت به داشتن درختان بلوط معروف است. محمد دانه‌های بلوط را همراه خودش می‌آورد و در طبیعت می‌کاشت. دست‌های محمد جان می‌بخشید، چه به بلوط‌های کوهدشت و چه به پرندگان زخمی که در همین طبیعت‌گردی‌ها آنها را زخمی پیدا می‌کرد، تیمارش را به عهده می‌گرفت و دوباره رهایشان می‌کرد.» این محمد است! …