گویش سبزواری علاوه بر سبزوار در استان خراسان رضوی در شهرستانهای جوین، جغتای، خوشاب، داورزن و ششتمد خراسان رضوی رواج دارد. سرپرست میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی سبزوار معتقد است یکی از ویژگیهای مهم گویش سبزواری، جایگاه آن در هویت مردم این منطقه است.
مجتبی کاویان به همشهری آنلاین، میگوید: «مردم سبزوار از صحبت کردن با گویش محلی خود ابایی ندارند و آن را بخشی از هویت خود میدانند و به آن افتخار میکنند. برای همین هم گویش سبزواری که از گویشهای قدیمی و اصیل منشعب از زبان فارسی است، در غرب خراسان همچنان شنیده میشود.»
او با بیان اینکه تغییر لحن و لهجه سبزواریها در مواجهه با افراد غیربومی، لزوماً به معنای کنار گذاشتن گویش نیست، به پذیرش گویش سبزواری از سوی جامعه محلی اشاره میکند و ادامه میدهد: «یکی از ارکان میراث ناملموس، پذیرش و تعلق جامعه محلی است؛ موضوعی که در ثبت پرونده گویش سبزواری هم با تحقیقات میدانی انجام شد و نشان داد که گویش محلی سبزواری همچنان بهعنوان بخشی از هویت اجتماعی سبزواریهاست. میراثی که مردم آن را متعلق به خود ندانند، حتی اگر ثبت ملی هم شود، شانسی برای انتقال به نسلهای بعد نخواهد داشت.» ثبت ملی پایان راه نیست
ثبت یک گویش در فهرست میراث فرهنگی ناملموس، بهخودیخود به معنای تضمین بقای آن نیست. محل زندگی میراث ناملموس، مانند گویشها، زندگی روزمره مردم است.
کاویان با تأکید بر اینکه جوانان هم با گویش سبزواری صحبت میکنند، میگوید: «با گسترش فضای مجازی، استفاده از گویش سبزواری نهتنها از بین نرفته، بلکه تولید محتوای مرتبط با آن نیز افزایش یافته است. ساخت کلیپ، محتوای طنز، شعر و دیگر تولیدات فرهنگی به گویش محلی باعث شده این شیوه گفتار از فضای محدود خانواده و محله به شبکههای اجتماعی نیز … …
