بازار
جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخته خوشبخته!
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست!
جواب هم‌صدایی‌ها پلیس ضد شورش نیست!
نه بمب هسته‌ای داره، نه بمب‌افکن نه خمپاره!
دیگه هیچ بچه‌ای پاشو روی مین جا نمی‌زاره ... (یغما گلرویی)
تصور چنین جهانی، در روزگاری که جنگ و خشونت همچنان بخشی از واقعیت زندگی انسان‌هاست، دشوار به نظر می‌رسد؛ جهانی که در آن قدرت، نه با توانایی تخریب و تهدید، بلکه با ظرفیت ساختن، تفاهم و کاستن از رنج انسان‌ها سنجیده شود. شاید رؤیای جهانی بدون جنگ، در برابر واقعیت تلخ سیاست امروز، بیش از هر زمان دیگری دور از دسترس به نظر برسد؛ به‌ویژه وقتی تصمیم‌های صاحبان قدرت، زندگی میلیون‌ها انسان را به میدان رقابت‌های سیاسی و نظامی تبدیل می‌کند.
با دیدن رفتار سیاستمدارانی چون دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو، که تصمیم‌ها و رویکردهایشان با جنایت، جنگ، تجاوز، کودک کشی، تهدید و رنج گسترده انسانی گره خورده است، چگونه می‌توان جهانی را تصور کرد که در آن هیچ کودکی قربانی بمب و مین نشود و هیچ ملتی نگران فردای خود نباشد؟ چگونه می‌توان از صلح سخن گفت، وقتی زبان تهدید همچنان بر گفتوگو غلبه دارد و نمایش قدرت، جای عقلانیت سیاسی را می‌گیرد؟
بااین‌حال، شاید درست در همین نقطه باشد که باید بر ضرورت گفتوگو تأکید کرد، نه از سر خوش‌بینی ساده‌انگارانه به صاحبان قدرت، بلکه از سر شناخت واقعیت پیچیده جهان.
در یادداشت‌های پیشین، از چندصدایی، ضرورت گفت‌وگوی ملی و نسبت میان مذاکره و قدرت نوشته‌ام. وجه مشترک این بحث‌ها یک پرسش اساسی است: آیا می‌توان اختلاف را پذیرفت، بی‌آنکه آن را به دشمنی تبدیل کرد؟ آیا می‌توان از منافع و حقوق خود دفاع کرد، بی‌آنکه راه هرگونه تفاهم را بست؟ …
