اند.
این نظر سنجی برای یافتن اولویت رسیدگی به مهمترین دغدغه مطبوعاتیها اما این بار برای تقویت اقتصاد رسانههای محلی انجام شد.
در این نظرسنجی شفاف و الکترونیک چهار دغدغه مطبوعات استانی به رأی گیری گذاشته شد:
١-لغو مجوز رسانههای غیرفعال و توقف صدور مجوزهای جدید
٢-اختصاص یارانههای هدفمند منوط به تولید محتوای بومی
٣-هدایت آگهیهای قوه قضائیه به سمت رسانههای محلی
۴-تقویت شبکه توزیع برای فروش بهتر
شگفتا که بیشتر رأی دهندگان به لغو مجوز رسانههای غیرفعال و توقف صدور مجوزهای جدید رأی دادهاند. یعنی آنها بر این باورند که رسانههای غیرفعال (که از روی اسمشان معلوم است که جانی ندارند) و رقبای احتمالی آینده (درخواستکنندگان مجوز نشریه) بزرگترین مانع بر سر راه پیشرفت آنها هستند.
آنها تقویت شبکه توزیع، داشتن آگهی های بیشتر و دریافت یارانه را آنقدر مهم ندیدند.
با خود فکر کردم بیخود نیست که ما در جهان سوم زندگی میکنیم زیرا رأی اکثریت مطبوعات که رکن چهارم دموکراسی هستند بدین گونه در سراشیبی سقوط فکری قرار دارد.
جهان سوم یعنی همین جایی که ما هستیم و تحمل رقبای کم جان خود را هم نداریم و مایلیم آخرین ضربه را هم به آنها بزنیم زیرا باور داریم بودن آنها، نبودن ما را سرعت میبخشد.
جامعه رسانهای کره جنوبی به خاطر رقابت و تنوع آرا به شدت در حال رشد و توسعه است. روزنامه نگار در کره جنوبی دارای جایگاه والایی است و سیاستمداران و کارگزاران حاکمیت در کره به شدت به افکار عمومی که تحت فرمان رسانه های کره هستند اهمیت میدهند.
بنابراین از ماست که بر ماست.
به نظرم نقش مجمع رسانهها (مجرس) به عنوان اولین هماوردگاه الکترونیک و شفاف برای واکاوی مشکلات عمیق فکری در جامعه رسانهای میتواند در آینده مهم و ارزنده باشد.
