رفتار آمریکا و تروئیکای اروپایی در شورای حکام و شورای امنیت را میتوان حلقهای دیگر از زنجیرهای دانست که اعتبار حقوق بینالملل را بیش از گذشته فرسوده کرده است. درخواست برای بازرسی از تأسیسات هستهای ایران در شرایطی مطرح شده که برای مراکز هستهای آسیبدیده و بمبارانشده، چارچوب عادی و روشنی در نظام پادمان برای چنین بازدیدهایی وجود ندارد و ایران نیز بر اساس حق دفاع مشروع، تا زمان دریافت تضمینهای عملی، خود را محق به ممانعت از بازرسیها میداند.
از سوی دیگر، نمایندگان چین و روسیه در هر دو نشست بر این نکته تأکید کردهاند که قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۵ به پایان رسیده و از آن تاریخ، فاقد اثر حقوقی و مأموریت اجرایی است. بر همین اساس، تلاش برای تداوم همان سازوکارها درباره پرونده ایران، بیش از آنکه اقدامی حقوقی باشد، اقدامی سیاسی و مبتنی بر تفسیر گزینشی قواعد بینالمللی است.
در واقع، آنچه در این دو نشست رخ داد، صرفاً تقابل غرب با ایران نبود؛ بلکه آزمونی برای آینده نظم جهانی بود. اگر قواعد بینالمللی تنها زمانی معتبر باشند که با منافع قدرتهای بزرگ همخوانی داشته باشند، دیگر نمیتوان از حقوق بینالملل بهعنوان چارچوبی مستقل و جهانشمول سخن گفت. گروسی؛ آژانس میان بازرسی و روایتهای ماهوارهای …
