وقتی الگوریتم‌ها مَن را کشتند!

در جهان امروز، شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی به بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی انسان تبدیل شده‌اند. انسان معاصر بخش قابل توجهی از زمان خود را در پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام، یوتیوب، تیک‌تاک و دیگر شبکه‌های اجتماعی سپری می‌کند. محتوایی که در این فضا مشاهده می‌کنیم، برخلاف گذشته، کاملا تصادفی و بی‌هدف نیست بلکه الگوریتم‌های پیچیده بر اساس رفتار، علایق، جست‌وجوها، میزان توقف روی محتوا و واکنش‌های ما تصمیم می‌گیرند چه چیزی را بیشتر به ما نشان دهند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند این شخصی‌سازی می‌تواند دامنه اطلاعاتی فرد را محدود کرده و او را بیشتر در معرض محتواهایی قرار دهد که با علایق و باورهای قبلی‌اش سازگار هستند.

یکی از پیامدهای مهم این فرایند، تغییر تدریجی رفتار و حتی برداشت انسان از "خود" است. هنگامی که الگوریتم متوجه می‌شود فرد به نوع خاصی از محتوا علاقه دارد، نمونه‌های بیشتری از همان محتوا را به او پیشنهاد می‌کند. در نتیجه، فرد ممکن است بدون آنکه آگاه باشد، سلیقه‌ها، نگرش‌ها و حتی شیوه زندگی خود را با الگوهایی که در فضای مجازی می‌بیند هماهنگ کند. در چنین شرایطی، مرز میان "آنچه واقعا می‌خواهم" و "آنچه بارها به من پیشنهاد شده است" می‌تواند کمرنگ شود.

مساله دیگر، شکل‌گیری مقایسه دائمی با دیگران است. شبکه‌های اجتماعی معمولا تصاویری گزینش‌شده از زندگی افراد ارائه می‌کنند. زندگی‌هایی … …