دارو برای بیماری که نسخه به دست از این داروخانه به آن داروخانه میرود، دیگر یکی از اقلام ضروری در سبد خانوار نیست بلکه به زنجیرهای اقتصادی بدل شده که هر حلقه آن میتواند بیمار را بیشتر تحتفشار قرار دهد. پشت قفسههای خالی داروخانهها، فقط کمبود تولید یا مشکل واردات نیست؛ مطالبات معوق بیمهها، کمبود نقدینگی، قیمتگذاری دستوری، حاشیه سود پایین و انحصار در عرضه، زنجیرهای ساختهاند که از تولیدکننده تا داروخانه و در نهایت مصرفکننده را گرفتار کرده و در این میان، فروش آنلاین دارو و کمیسیون پلتفرمها نیز به چالش تازهای در این بازار تبدیل شده است. دکتر محمدعلی معصومی، داروساز، میگوید کمبود دارو فقط بخشی از مشکلات مربوط به داروست.
به نظر شما برای اصلاح وضعیت دارو از کجا باید شروع کرد؟
-به نظرم دولت باید از قیمتگذاری دستوری فاصله بگیرد و نقش تنظیمگری داشته باشد. قیمتها باید به سمت واقعی شدن حرکت کنند، اما همزمان حمایت دولت از مردم نیز باید اصلاح شود. نمیتوان فقط گفت قیمت را آزاد میکنیم و مردم خودشان هزینه را بپردازند. چنین سیاستی میتواند فشار زیادی به دهکهای پایین وارد کند.
من معتقدم یارانه سهم مردم است و نباید به کالا تعلق بگیرد. این که دولت یک کالا را ارزان نگه دارد، لزوما به معنای حمایت عادلانه نیست. ممکن است یک فرد بیشتر از فرد دیگری از آن کالا استفاده کند و در نتیجه سهم بیشتری از یارانه عمومی دریافت کند. اگر یارانه متعلق به مردم است، باید تا حد امکان به خود مردم پرداخت شود.
یعنی مخالف یارانه دارو هستید؟
-بحث من مخالفت با حمایت از بیمار نیست؛ اتفاقا معتقدم حمایت باید جدیتر و عادلانهتر باشد. مسأله این است که روش حمایت اهمیت دارد. …
