بحران جوهر و قطعه در صنعت نوشت ‌افزار ایران اوج گرفت

هفت صبح|  روان‌نویس از آن وسایل ساده‌ای است که وقتی روی میز نباشد، تازه معلوم می‌شود چه جایگاهی دارد. سال‌ها یک خودکار معمولی و یک روان‌نویس در کشوی میز، کیف دانش‌آموز یا جیب پیراهن پیدا می‌شد. حالا ماجرا عوض شده است. در بازار، مدل‌های ایرانی هنوز پیدا می‌شوند و اغلب فروشگاه‌های تخصصی هم روان‌نویس‌های خارجی را عرضه می‌کنند، اما برای بسیاری از مردم، پیدا کردن روان‌نویس باکیفیت و قیمت مناسب، به یک جست‌وجوی دردسرساز تبدیل شده است.

  قفسه خالی، جوهر کمیاب

مسئله از خود قلم شروع نمی‌شود. روان‌نویس ترکیبی از بدنه پلاستیکی، مخزن، نوک ساچمه‌ای و جوهر است، اما فرمول جوهر و سازگاری آن با نوک و مخزن، بخش مهم ماجراست. یک تولیدکننده ایرانی صنعت نوشت‌افزار در سال ۱۴۰۳ گفته بود تولیدکنندگان کشور سالانه حدود ۲۵۰ تن جوهر وارد می‌کنند و بخش مهمی از نیاز صنعت از خارج تأمین می‌شود.

 

در همان گزارش، جوهر هندی به‌عنوان یکی از منابع مصرفی بازار ایران معرفی شده و درباره تولید داخلی جوهر خودکار هم توضیح داده شده است. این آمار مربوط به جوهر خودکار است و نباید آن را معادل کل مصرف جوهر روان‌نویس دانست. با این حال، یک واقعیت بزرگ را روشن می‌کند. صنعت نوشت‌افزار ایران برای مایع اصلی ابزار نوشتن، سال‌ها به زنجیره واردات وابسته بوده است.

  ژاپن، سرزمین جوهرهای خاص

وقتی صحبت از روان‌نویس می‌شود، نام ژاپن خیلی زود وارد داستان می‌شود. شرکت ژاپنی OHTO تاریخ خود را از سال ۱۹۱۹ و تولید جوهر آغاز کرده و در ۱۹۶۴ قلمی با جوهر مایع پایه آب عرضه کرده است. بعدها همین مسیر به توسعه قلم‌های روان‌نویس مدرن کمک کرد. شرکت PILOT هم سابقه‌ای قدیمی در ساخت جوهر دارد و شرکت Pilot Ink در سال ۱۹۵۰ شکل گرفت.

  …