رویای دید ۳۶۰ درجه | چرا داشتن «چشم پشت سر» آن‌قدرها هم ایده خوبی نیست؟

همشهری آنلاین، فرخنده رفائی: داشتن چشم در پشت سر، قابلیتی خارق‌العاده به نظر می‌رسد؛ تصور کنید یکی از چشمانتان پشت سر بود و می توانستید در لحظه با دیدی ۳۶۰ درجه همه اطرافتان را ببینید، از هرچه دور و برتان اتفاق می‌افتد، آگاه شوید و متناسب با آن واکنش نشان دهید! اما دانشمندان می‌گویند این قابلیتِ ظاهرا جذاب، می‌توانست هزینه سنگینی برای مغز و سیستم بینایی داشته باشد.

انسان در حالت طبیعی، زمانی که مستقیم به جلو نگاه می‌کند حدود ۱۸۰ درجه از محیط اطراف خود را می‌بیند. دو چشم در قسمت جلوی سر قرار گرفته‌اند و هرکدام تصویر محیط را از زاویه‌ای کمی متفاوت دریافت می‌کنند. بخش قابل توجهی از این تصاویر روی یکدیگر همپوشانی دارند و مغز از همین اطلاعات مشترک برای ساختن یک تصویر سه‌بعدی استفاده می‌کند.

این همپوشانی همان چیزی است که به انسان امکان «درک عمق» می‌دهد؛ یعنی مغز می‌تواند تشخیص دهد یک شیء در چه فاصله‌ای قرار دارد و کدام جسم به ما نزدیک‌تر یا دورتر است. این توانایی در فعالیت‌های روزمره‌ای مانند رانندگی، ورزش، خواندن، نوشتن و هماهنگی میان دست و چشم اهمیت دارد.

اما اگر یکی از چشم‌ها به پشت سر منتقل شود، میدان دید انسان به شکل چشمگیری افزایش پیدا می‌کند. چشم جلویی می‌تواند محیط مقابل را ببیند و چشم پشتی هم بخش بزرگی از فضای پشت سر را پوشش دهد. در نتیجه، فرد می‌تواند تقریبا تمام فضای اطراف خود را بدون چرخاندن سر زیر نظر داشته باشد؛ چیزی نزدیک به یک «میدان دید ۳۶۰ درجه».

بیشتر بخوانید: پشت پرده یکی از مرموزترین توانایی‌های انسان | «حس ششم» واقعا وجود دارد؟ درک متفاوت … …