بازار
به گزارش ایرنا، بر اساس مقاله منتشره در سایت روانشناسی بریتانیا، دانشمندان و پژوهشگرانی مانند ماریا دآنجلو و آن کلیری سال‌ها روی این تجربه مشترک انسانی دقیق شده‌اند تا ببینند چرا کلمات درست در آستانه بیان، در تاریکی ذهن پنهان می‌شوند و این لحظات چه ردپایی روی تصمیم‌های دیگر ما به جا می‌گذارند. پشت صحنه مغز در جست‌وجوی واژه گمشده
وقتی کلمه‌ای نوک زبان می‌ماند، مغز شبیه کتابخانه‌ای شلوغ می‌شود که چند نفر با شتاب در راهروهایش به دنبال کتابی خاص می‌دوند. تصویربرداری‌های کارکردی نشان می‌دهند که در این لحظات، سه ناحیه کلیدی زیر دست‌به‌دست هم می‌دهند:
قشر سینگولیت قدامی که مثل یک بازرس هوشیار آژیر می‌کشد و اعلام می‌کند: من این کلمه را بلد هستم، ولی کجاست؟
قشر پیش‌پیشانی که نقش مدیر ارزیابی را دارد و داده‌هایی را که در جریان جست‌وجو پیدا می‌شوند می‌سنجد تا مطمئن شود با کلمه هدف همخوانی دارند.
اینسولا که بخش عمیق‌تر مغز بوده و مسئول جمع‌آوری صداها، حروف و قطعات آوایی واژه‌ها است.
در حالت نوک زبان، مفهوم کلمه در ذهن حاضر است، اما تبدیل آن به صورت کلامی و آوایی با شکست مواجه می‌شود در این حالت شما می‌دانید درباره چه حرف می‌زنید اما کارگاه صوتی مغز آواهای لازم را تحویل نمی‌دهد. چرا افزایش سن این لحظات را بیشتر می‌کند؟
با گذر سال‌ها، برخی بخش‌های دخیل در بازیابی واژگان به‌ویژه قشر سینگولیت قدامی و اینسولا دچار کاهش کارایی و تحلیل طبیعی می‌شوند این حالت در مغز درست مانند قفسه‌های کتابخانه‌ای قدیمی است که به مرور برچسب‌هایش کمرنگ شده است. …
