زینب کبری؛ از حقیقت فاطمی تا حماسه نجات

داود منافی‌پور،رئیس مجمع شیرخواران حسینی 

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ

زن حقیقت آب است و مظهر اسم یا لَطیف، نماد حیات، پاکی و ذات بهجت است. 

زن روح هستی‌ست و توان شناخت آن نیاز به اشراق اسم یا لطیف دارد.

آری، این حقیقتِ حیات، نهفته در رازی است که شکافتن آن، محتاج به اقبال نور سپید محمّدی‌ست؛ پس برای درک جلوه شکوه آن باید دست نیاز به سوی حضرت نیّر اعظم، رسول اکرم صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه ، بلند کرد؛ همان پیامبری که از نخست امر، مخاطب خالق قرار گرفت:

لَوْلَاكَ لَمَا خَلَقْتُ الْأَفْلَاكَ

لَوْلَا عَلِيٌّ لَمَا خَلَقْتُكَ

لَوْلَا فَاطِمَةُ لَمَا خَلَقْتُكُمَا

علم قرائت زن، فقط در سینه‌ی مبارک حضرت ختمی مرتبت است و بس؛ همو که «لَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى» ست و همان که «إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى» ست.

آن که خوانش بلند و فخامت زن را در قلّه دست‌نیافتنی احمدی، سُرایش کرد و تعظیم زن را با (اُمّ) خواندن او به اوج تکریم رساند. و چه عجیب است برای کافران این حقیقت و ملحدان این شریعت و طریقت، که رسول ختمی مرتبت در برابر این علّتِ خلقت، انحنای وجود دارد و دست‌بوسی می‌کند!

نا‌فهمان، متکبّرانه به آن می‌نگرند و از سر ضیق صدر و جهل محض، به‌دنبال توجیهی به غیر از واقعیت تعظیم‌اند و آن را صرفاً مهر پدری می‌خوانند؛ حال آنکه «آفتاب آمد، دلیل آفتاب».

گویا باور نمی‌دارند که هر فعل رسول، امر خالق رسول است.

او همی نمی‌خواهد، نمی‌خواند، نمی‌گوید، نمی‌نگرد، نمی‌رود، نمی‌آید، نمی‌شنود، نمی‌خورد، نمی‌خندد، نمی‌گرید... الّا به مَا شَاءَ الله.

قلب او قلب خداست و مهر او مهر خداست، رضایت او رضایت خداست و خشم او خشم خداست.

در نتیجه، الهیّات زن و راز هستی‌شناسی او و گره‌گاه معرفت‌شناختی آن، در این کلام طیّب آشکار می‌گردد:

لَوْلَا فَاطِمَةُ لَمَا خَلَقْتُكُمَا

اگر فاطمه نبود، تو و علی را خلق نمی‌کردم.

حال، احیاگر این منظومه‌ی معرفتی کیست؟ …