این یکی از شناختهشدهترین الگوهای فیشینگ بانکی است؛ کلاهبرداریای که بیش از آنکه بر ضعف فنی بانک متکی باشد، از خطای انسانی و مهندسی اجتماعی استفاده میکند. مهاجم با برانگیختن ترس، طمع، کنجکاوی یا حس فوریت، قربانی را وادار میکند پیش از بررسی اصالت پیام، اقدام کند. وقتی ظاهر رسمی، نشانه اعتبار نیست
فیشینگ فقط به درگاه پرداخت جعلی محدود نمیشود. تماس فردی که خود را کارمند بانک یا پشتیبان یک سامانه معرفی میکند، نصب اپلیکیشن از منبع ناشناس، دریافت فایل آلوده در پیامرسانها و حتی درخواست اعلام کد تأیید، شکلهای دیگری از همین تهدید هستند.
داشتن نماد قفل یا استفاده از https نیز بهتنهایی معتبر بودن یک سایت را ثابت نمیکند؛ کلاهبرداران میتوانند برای دامنههای جعلی هم گواهی امنیتی دریافت کنند. آنچه باید دقیق بررسی شود، نام کامل دامنه، املای آن و مسیری است که کاربر را به صفحه مورد نظر رسانده است.
نکته مهمتر اینکه بانک، پشتیبان رسمی یا شرکت پرداخت، رمز دوم، رمز ورود و کد یکبارمصرف را از مشتری مطالبه نمیکند. کد تأییدی که برای کاربر ارسال میشود، عملاً کلید انجام عملیات است و نباید حتی در اختیار فردی قرار گیرد که اطلاعات ظاهراً دقیقی از حساب یا مشخصات مشتری دارد. چطور احتمال قربانی شدن را کاهش دهیم؟
قاعده نخست این است که کاربران از ورود به خدمات بانکی از طریق لینک موجود در پیامک یا شبکههای اجتماعی خودداری کنند. اگر پیامی درباره حساب بانکی دریافت شده، باید اپلیکیشن رسمی بانک مستقلاً باز یا نشانی بانک مستقیماً وارد شود.
خواندن دقیق متن پیام رمز پویا نیز اهمیت دارد. مبلغ و نوع تراکنش باید پیش از تأیید بررسی شود. رمز یکبارمصرف، مجوز یک عملیات مشخص است، نه نشانه معتبر بودن تماسگیرنده یا صفحهای که کاربر در آن حضور دارد. …
