این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
همه مسیرهای جایگزین، واقعا جایگزین نیستند. ممکن است نقشه تجارت جهانی پر از خطوط لوله، بنادر، کانالها و کریدورهای جدید باشد، اما اگر این مسیرها درنهایت به چند گلوگاه محدود وابسته باشند، تنوع روی نقشه لزوما به معنای تنوع در واقعیت نیست. این همان چیزی است که میتوان آن را «توهم تنوع مسیرهای انرژی» (Illusion of Energy Route Diversification) نامید. بحران امروز بیش از آنکه بحران کمبود نفت باشد، بحران دسترسی به نفت (Access to Oil) است؛ نفت وجود دارد، اما مسیر امن و اقتصادی برای رساندن آن به مصرفکننده در حال کمیاب شدن است. تنگه هرمز؛ گلوگاهی که جایگزینش هم گلوگاه است … روزنامه دنیای اقتصاد / ۱۴۰۵/۰۶/۰۱
توهم تنوع مسیرهای انرژی
سالها یک نسخه ساده برای امنیت انرژی تجویز میشد: مسیرها را متنوع کنید. اگر تنگه هرمز ناامن شد، نفت را از دریای سرخ بفرستید. اگر بابالمندب مشکل پیدا کرد، به سوئز و خط لوله سومد (SUMED Pipeline) بروید. اگر خاورمیانه پر ریسک شد، به دریای سیاه، خطوط لوله زمینی و بنادر جایگزین تکیه کنید. این منطق در ظاهر کاملا اقتصادی است. وابستگی به یک مسیر، ریسک ایجاد میکند؛ پس باید مسیرهای بیشتری ساخت. بحران انرژی۲۰۲۶ اما یک ضعف جدی در این استدلال را آشکار کرده است:






































































































































