با وجود چنین شرایطی، این کارکنان در وضعیت فعلی مشمول عنوان مشاغل سخت و زیان آور نیستند؛ موضوعی که بررسی مبنای کارشناسی و معیارهای مورد استفاده در این ارزیابی را ضروری می کند. معیار سخت و زیان آور بودن چیست؟
مشاغل سخت و زیان آور صرفا به فعالیت هایی که از نظر جسمی سنگین هستند محدود نمی شوند. شرایط محیط کار، نوع عوامل زیان آور، میزان و مدت مواجهه با آنها و تأثیر احتمالی این عوامل بر سلامت نیروی کار، از جمله مواردی است که می تواند در ارزیابی یک شغل مورد توجه قرار گیرد.
در تصفیه خانه های فاضلاب، چندین گروه از مخاطرات به صورت همزمان وجود دارد؛ از تماس با فاضلاب و لجن و احتمال مواجهه با عوامل بیماری زا گرفته تا گازهایی مانند سولفید هیدروژن، مواد شیمیایی مورد استفاده در فرآیند تصفیه، رطوبت و لغزندگی محیط، خطر سقوط در حوضچه ها و مخازن، برق گرفتگی و کار با تجهیزات مکانیکی.
در برخی فعالیت ها نیز کارکنان ناچار به ورود به فضاهای بسته یا انجام عملیات تعمیراتی در بخش هایی هستند که مستقیما با فاضلاب و لجن در ارتباط است.
بنابراین مسئله اصلی این است که این مجموعه مخاطرات با چه شاخص هایی سنجیده می شود و چه سطحی از مواجهه می تواند یک شغل را در گروه مشاغل سخت و زیان آور قرار دهد؟ کنترل خطر به معنای حذف خطر نیست
یکی از نکات مهم در ارزیابی شرایط این کارکنان، تفاوت میان «کنترل خطر» و «حذف عامل زیان آور» است.
کارکنان تصفیه خانه های فاضلاب برای فعالیت در این محیط ملزم به استفاده از لباس مخصوص، دستکش، چکمه، ماسک و سایر تجهیزات حفاظت فردی هستند. آموزش های HSE، پایش گازهای خطرناک، بازرسی تجهیزات و رعایت دستورالعمل های ایمنی نیز بخشی از اقدامات کنترلی این محیط هاست.
با این حال، استفاده از تجهیزات حفاظت فردی به معنای از بین رفتن عامل خطر نیست. این تجهیزات برای کاهش میزان مواجهه نیروی کار با مخاطرات مورد استفاده قرار می گیرند. …
