چرا نظام ذخایر اضطراری نفت برای جنگی دیگر طراحی شده است؟

به گزارش تجارت نیوز، مدرن دیپلماسی با انتشار یادداشتی نوشت: روز سه‌شنبه، هم‌زمان با برگزاری انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، یکی از نمایندگان مجلس ایران اعلام کرد که کشتی‌های متعلق به هند، چین، عراق و قطر از محدودیت‌های عبور از تنگه هرمز معاف خواهند بود. کشتی‌های هندی و چینی باید برای عبور عوارض بپردازند و سایر کشتی‌ها همچنان در معرض خطر خواهند بود. در همان هفته، یک نفتکش حامل گازوئیل روسیه به مقصد نیویورک در حرکت بود؛ محموله‌ای که در پی توافق ترامپ و پوتین برای کاهش قیمت سوخت در آمریکا ارسال می‌شد. در همین حال، ذخایر راهبردی نفت آمریکا به ۲۸۳.۸ میلیون بشکه رسیده بود؛ پایین‌ترین سطح از سال ۱۹۸۲ تاکنون.

این سه تحول را نباید سه خبر جداگانه تلقی کرد. کنار هم قرار گرفتن آنها نشان می‌دهد که نظام جهانی تامین اضطراری نفت بر فرضی استوار است که دیگر اعتبار ندارد. این نظام با این تصور شکل گرفت که شوک عرضه به همه کشورهای واردکننده به یک اندازه آسیب می‌زند و ذخایر مشترک می‌توانند تا زمان عبور از بحران، کمبود را جبران کنند. اما در سال ۲۰۲۶، دسترسی به نفت بر اساس پرچم کشتی‌ها تعیین می‌شود و بزرگ‌ترین ذخایر احتیاطی نیز اساسا خارج از این نظام قرار دارند. پلی که برای چند هفته ساخته شد

آژانس بین‌المللی انرژی پس از تحریم نفتی اعراب در سال ۱۹۷۳ و بر مبنای یک قاعده مشخص تاسیس شد: اعضا باید ذخایری معادل دست‌کم ۹۰ روز واردات خالص خود نگهداری کنند و در زمان بحران، به‌صورت هماهنگ آنها را آزاد سازند. در ماه مارس، اعضای این آژانس متعهد شدند ۴۲۶ میلیون بشکه نفت وارد بازار کنند؛ رقمی بیش از دو برابر میزان آزادسازی سال ۲۰۲۲ و بزرگ‌ترین اقدام در تاریخ این نهاد. تا اواسط اکتبر، حدود ۳۳۰ میلیون بشکه از این میزان به بازار رسیده بود. همچنین در دوم اکتبر، گروه هفت با آزادسازی حداکثر ۱۰۰ میلیون بشکه دیگر طی چهار ماه موافقت کرد که بخش عمده آن گازوئیل بود. …