این رویکرد میتواند راه دیگری برای مقابله با چاقی ارائه دهد و به جای کاهش کالری دریافتی، کالری مصرفی بدن را افزایش دهد.
در مطالعهای که در مجله Science Advances منتشر شده است، محققان دریافتند که این ترکیب به طور متوسط ۱۸ درصد کاهش وزن را در موشهای نر چاق طی چهار هفته ایجاد کرد، بدون اینکه میزان غذای حیوانات تغییر کند.
بیشتر این کاهش وزن از چربی بدن ناشی شد، در حالی که عضلات و سایر بافتهای بدون چربی آنها تا حد زیادی حفظ شد.
این ترکیب «۵-تترادسیلوکسی-۲-فوروئیک اسید»(TOFA) نام دارد.
تیمی در دانشگاه «کالیفرنیا برکلی»، موشها را با رژیم غذایی پرچرب تغذیه کردند تا زمانی که چاق شدند. سپس حیوانات به مدت چهار هفته، دو بار در روز TOFA را از طریق دهان دریافت کردند.
آندرس نار(Anders Näär)، نویسنده ارشد و زیستشناس متابولیک در دانشگاه برکلی میگوید: مصرف غذا بدون تغییر بود، فعالیت بدنی بدون تغییر بود و دمای بدن افزایش نیافت، با این حال مصرف انرژی کل بدن تا ۱۸ درصد افزایش یافت.
ترکیب TOFA باعث نشد موشها بیشتر حرکت کنند یا از جذب کالری از غذایشان جلوگیری کنند. در عوض، به نظر میرسید که نحوه مدیریت چربی و استفاده از انرژی توسط بدن آنها را تغییر میدهد.
به نظر میرسد این ترکیب به دو روش عمل میکند؛ تولید چربی جدید را کند میکند و به سلولها کمک میکند تا چربی را برای انرژی جذب و بسوزانند.
با این حال، اینکه دقیقاً کدام فرآیندهای سلولی مسئول کل مصرف انرژی اضافی هستند، هنوز مشخص نیست.
محققان فکر میکنند که میتوانند این اثرات را با دو رویکرد جداگانه بازتولید کنند؛ یکی برای کاهش تولید چربی و دیگری برای افزایش چربیسوزی، اما این ترکیب نتایج مشابه TOFA را به همراه نداشت.
نار گفت: به نظر میرسد داشتن هر دو فعالیت در یک مولکول مهم است و ما هنوز به طور کامل نمیدانیم چرا.
ترکیب TOFA اولین بار در دهه ۱۹۷۰ ساخته شد و سالهاست که در تحقیقات آزمایشگاهی مورد استفاده قرار میگیرد. به گفته نار، توانایی آن در فعال کردن برنامههای چربیسوزی ظاهراً از همان ابتدا وجود داشته است، اما هیچکس به دنبال پیگیری آن نبوده است.
به نظر میرسد این درمان مزایایی فراتر از کاهش وزن داشته است. این دارو سطح قند خون و انسولین را کاهش داد، به موشها کمک کرد تا به گلوکز بهتر پاسخ دهند و چربی خون و کبد آنها را کاهش داد.
در آزمایشهای دیگر، TOFA همچنین علائم بیماری کبد چرب، از جمله تجمع چربی، التهاب و جای زخم را کاهش داد.
نار تأکید میکند که به نظر نمیرسد TOFA مستقیماً از عضلات محافظت کند. از آنجا که موشها به خوردن غذای معمول خود ادامه دادند، بیشتر وزنی که از دست دادند احتمالاً از چربی بود.
وی افزود: در موشهای ما، این دارو به سادگی باعث از دست دادن توده بدون چربی که اغلب با کاهش وزن همراه است، نشد.
سپس محققان دوزهای پایینتر TOFA را با داروهای مبتنی بر GLP-۱ شامل سماگلوتاید و تیرزپاتاید ترکیب کردند. این داروها تا حد زیادی با کاهش اشتها، باعث کاهش وزن میشوند و به ما کمک میکنند تا مصرف غذای خود را کاهش دهیم.
این ترکیبها، کاهش وزن و بهبود متابولیک بیشتری نسبت به هر یک از درمانهای مورد استفاده به تنهایی ایجاد کردند.
این دو رویکرد در دو طرف مختلف تعادل انرژی بدن عمل میکنند. سماگلوتاید و تیرزپاتاید، مصرف انرژی را کاهش میدهند، در حالی که TOFA مصرف انرژی را در موشها افزایش میدهد.
نار میگوید: این امر درمان ترکیبی را جالب میکند، زیرا مکانیزمها میتوانند به جای تکرار، یکدیگر را تکمیل کنند.
در یک آزمایش جداگانه، موشهای تحت درمان با TOFA همچنین وزن خود را پس از پایان درمان برای مدت طولانیتری حفظ کردند، در حالی که موشهایی که سماگلوتاید دریافت کرده بودند، با افزایش مصرف غذا، به سرعت وزن خود را به دست آوردند.
با این حال، این آزمایشهای ترکیبی کوتاه بودند و شامل گروههای کوچکی از موشها میشدند. تمام حیوانات زنده مورد استفاده در طول مطالعه نر بودند، بنابراین هنوز مشخص نیست که آیا TOFA اثرات مشابهی در مادهها خواهد داشت یا خیر.
ضمن اینکه ترکیب TOFA هرگز در انسان آزمایش نشده است. کمترین دوز موثر ناشناخته است و این ترکیب آزمایش ایمنی مورد نیاز برای استفاده پزشکی را پشت سر نگذاشته است.
نار و دو نویسنده دیگر این مطالعه، از بنیانگذاران و سهامداران شرکت ReRx Therapeutics هستند که در حال توسعه TOFA به عنوان یک درمان بالقوه است.
محققان اکنون در حال برنامهریزی مطالعات سمشناسی و اثربخشی در موشها و حیوانات بزرگتری هستند که فیزیولوژی آنها به انسان نزدیکتر است. این مطالعات قبل از شروع آزمایشات بالینی انسانی ضروری است.
در حال حاضر، TOFA یک درمان جدید برای کاهش وزن نیست، اما یافتهها به یک ایده جذاب اشاره دارند؛ اینکه ممکن است بتوان به بدن کمک کرد تا نه تنها با کمتر خوردن، بلکه با تغییر نحوه استفاده از انرژی دریافتی، چربی خود را از دست بدهد.
این مطالعه در مجله Science Advances منتشر شده است.
