بازار
ائتلاف سنتی ایالات متحده آمریکا و کشورهای حاشیه خلیج فارس (شامل امارات متحده عربی، عربستان سعودی، قطر، بحرین و کویت) که دهه‌ها بر پایه مبادله انرژی در برابر تسلیحات متعارف و چتر امنیتی استوار بود، سال‌هاست که به سمت یک همگرایی عمیق فناورانه تغییر مسیر داده است،
این همگرایی جدید بر پایه استقرار زیرساخت‌های فیزیکی کلان، سیستم‌های فرماندهی و کنترل شبکه‌محور (C4ISR)، شبکه‌های پردازشی هوش مصنوعی (AI)، حسگرهای خودمختار و معماری‌های ارتباطی زیردریایی بنا شده است.
ایالات متحده با درک این موضوع که برتری در نبردهای آینده در سرعت پردازش داده‌ها، آگاهی از دامنه (Domain Awareness) و تصمیم‌گیری الگوریتمی نهفته است، در حال استقرار پیشرفته‌ترین دارایی‌های تکنولوژیک خود در کشورهای شریک است.
این انتقال تکنولوژی با هدف ایجاد یک سیستم «دفاع فدرال» و بازدارندگی چنددامنه‌ای در برابر قدرت‌های منطقه‌ای صورت می‌گیرد، با وجود این، این تمرکز بی‌سابقه بر دارایی‌های سایبری ـ فیزیکی، معادلات آسیب‌پذیری را نیز دگرگون ساخته است.
زیرساخت‌های متمرکز اطلاعاتی، شبکه‌های راداری ثابت و مراکز داده عظیم، در برابر تهدیدات نامتقارن، حملات ترکیبی و قابلیت‌های موشکی و پهپادی بازیگرانی نظیر جمهوری اسلامی ایران، به شدت شکننده و آسیب‌پذیر هستند.
زیرساخت‌های کلان پردازشی، ابررایانه‌ها و اکوسیستم هوش مصنوعی
شاید بارزترین وجه تمایز نسل جدید دارایی‌های مشترک آمریکا و کشورهای خلیج فارس، توسعه بی‌سابقه زیرساخت‌های پردازشی هوش مصنوعی و مراکز داده ابری باشد. این پروژه‌ها به‌شدت ملموس، فیزیکال و دارای ابعاد استراتژیک هستند، زیرا تأمین‌کننده قدرت پردازشی (Compute) برای تحلیل داده‌های نظامی، اقتصادی و امنیتی منطقه محسوب می‌شوند.
پیمان ژئواستراتژیک Pax Silica و چارچوب‌های کنترل صادرات
ایالات متحده به‌منظور حفظ هژمونی فناورانه خود و جلوگیری از نفوذ چین در زیرساخت‌های حیاتی خاورمیانه، ابتکار دیپلماتیک ـ تکنولوژیک جدیدی را تحت عنوان «Pax Silica» پایه‌گذاری کرده است. …
