وام یک میلیارد تومانی مسکن با قسط ماهانه حدود ۲۰ میلیون تومان، برای خانوارهایی که درآمد محدودی دارند، عملاً تعهد مالی بسیار سنگینی محسوب میشود. در واقع، مسئله اصلی در بازار مسکن تنها افزایش سقف وام نیست، بلکه توان خانوار برای پرداخت اقساط و تأمین آورده اولیه خرید خانه است. قسط ۲۰ میلیون تومانی؛ ۹۱ درصد درآمد خانوار حداقلبگیر
برای خانوارهای حداقلبگیر با دریافتی ماهانه حدود ۲۲ میلیون تومان، پرداخت قسط ۲۰ میلیون تومانی به معنای اختصاص حدود ۹۱ درصد درآمد ماهانه به بازپرداخت وام مسکن است.
در چنین شرایطی، بخش بسیار ناچیزی از درآمد خانوار برای تأمین سایر هزینههای ضروری از جمله خوراک، اجاره یا هزینههای مسکن، درمان، آموزش و حملونقل باقی میماند. به همین دلیل، دریافت وام یک میلیارد تومانی برای این گروه از خانوارها از نظر جریان نقدی عملاً بسیار دشوار خواهد بود. فشار سنگین اقساط بر خانوارهای با درآمد ۳۰ تا ۴۰ میلیون تومان
برای خانوارهایی که درآمد ماهانه آنها بین ۳۰ تا ۴۰ میلیون تومان است نیز شرایط چندان آسان نیست. قسط حدود ۲۰ میلیون تومانی، بین ۵۰ تا ۶۷ درصد درآمد این خانوارها را به خود اختصاص میدهد.
پرداخت بیش از نیمی از درآمد ماهانه برای بازپرداخت یک وام، میتواند فشار قابل توجهی بر سایر هزینههای زندگی وارد کند و توان خانوار برای مدیریت مخارج روزمره را کاهش دهد. وام مسکن برای خانوارهای ۵۰ میلیون تومانی هم سنگین است
حتی برای خانوارهایی با درآمد ماهانه ۵۰ میلیون تومان، قسط ۲۰ میلیون تومانی همچنان تعهد مالی قابل توجهی محسوب میشود. در این سطح درآمدی، حدود ۴۰ درصد درآمد خانوار صرف پرداخت قسط وام خواهد شد.
اگرچه توان بازپرداخت در این گروه نسبت به خانوارهای کمدرآمد بیشتر است، اما اختصاص چنین سهمی از درآمد به اقساط، همچنان میتواند قدرت خانوار را برای تأمین سایر هزینهها و پسانداز کاهش دهد. از چه سطح درآمدی وام یک میلیاردی منطقیتر میشود؟ …
