بازار
با این حال، هنوز ممکن است برخی افراد تصور کنند کسی که بارها از خودکشی حرف می‌زند، قصد جلب توجه دارد یا اگر واقعا چنین تصمیمی داشته باشد، درباره آن صحبت نمی‌کند. این برداشت خطرناک است؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند صرفا بر اساس ظاهر رفتار، شدت رنج یا احتمال اقدام فرد را تشخیص دهد. در چنین شرایطی، واکنش اطرافیان اهمیت زیادی دارد. شنیدن جمله‌هایی مانند « دیگر نمی‌توانم ادامه بدهم » یا « کاش زنده نبودم » نباید با بی‌تفاوتی همراه شود. حتی اگر فرد پیش‌تر نیز چنین حرف‌هایی زده باشد، نمی‌توان صرفا بر اساس تکرار این گفته‌ها نتیجه گرفت که قصد واقعی برای آسیب زدن به خود ندارد.
از سوی دیگر در مواجهه با افرادی که ممکن است در آستانه خودکشی باشند، گاهی توجه و واکنش به‌موقع یک نفر می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد. در خیابانی که ده‌ها نفر بی‌تفاوت از کنار یکدیگر می‌گذرند، ممکن است کسی با بحرانی جدی دست‌وپنجه نرم کند و به کمک نیاز داشته باشد اما همه بی‌تفاوت رد شوند. در چنین شرایطی، لازم نیست همه متوجه خطر شوند؛ کافی است یک نفر متوجه شود، بی‌تفاوت نگذرد و برای کمک اقدام کند.
خودکشی همیشه نشانه‌هایی آشکار و قابل تشخیص ندارد و نمی‌توان انتظار داشت اطرافیان به‌تنهایی از وقوع آن جلوگیری کنند؛ اما جدی گرفتن نشانه‌های خطر، شنیدن بدون قضاوت و کمک گرفتن از نیروهای متخصص می‌تواند فرصت نجات را فراهم کند. اگر در خیابان، محل کار، خانواده یا هر جای دیگری با فردی روبه‌رو شدیم که احتمال می‌دهیم در معرض خطر باشد، نباید تصور کنیم مسئولیت کمک بر عهده دیگران است. گاهی همان یک تماس، همان چند دقیقه توجه و همان تصمیم برای بی‌تفاوت نماندن، فاصله میان مرگ و زندگی را تغییر می‌دهد؛ حواس‌جمعی یک نفر می‌تواند جان یک انسان را نجات دهد. از ارتفاع تا بازگشت به زندگی؛ روایتی از مداخله اورژانس اجتماعی …
