این روزها کمی پایینتر از میدان فردوسی تهران، صف خرید ارز پشت دربهای صرافی ملی و صرافیهای بانکی که از ساعت حدود ۶ صبح تشکیل شده است، توجه هر رهگذری را جلب میکند.
طبق مصوبهای که دولت دارد، در ازای هر کارت ملی، سالانه ۱۰۰۰ یورو یا ۱۱۰۰ دلار ارز سهمیهای به متقاضی میدهد؛ در حالی که مصارف این ارز سهمیهای مشخص نیست و صرفاً مشوقی برای افرادی است که اندکی نقدینگی در دست دارند و به جای استفاده از تولید یا خرید کالا و فعال کردن بازار، به سمت خرید این ارز و ذخیره کردن آن روی میآورند که به آن دلار متکایی یا دلار خانگی میگویند.
ارزی که پس از فروش به سرنوشت انجماد دارایی دچار و از چرخه اقتصاد و تولید خارج میشود.
شفاف نیست که به چه دلیل در شرایطی که کشور با محدودیت منابع ارزی روبهروست و با کاهش صادرات و درآمدهای نفتی، مواجه هستیم بخشی از ارز موجود بانک مرکزی همچنان با سازوکاری توزیع میشود که مصارف نامشخص دارد و فاصله نرخ رسمی و غیررسمی آن عملاً امکان کسب سود بدون فعالیت اقتصادی را برای دلالان و سودجویان فراهم کرده است. همچنین بخوانید: نوسان ارز در ایران؛ دردی که با مُسکن درمان نمیشود
بررسی میدانی از بازار ارز میدان فردوسی تهران در روز چهارشنبه ۱۱ شهریور نشان میدهد دلار سهمیهای با قیمت حدود ۲۱۲ هزار تومان در اختیار متقاضی قرار میگیرد و حدود ۳ میلیون تومان هم کارمزد اخذ میشود با این حال همچنان انتظار در صف ارز سهمیهای برای عدهای جذابیت دارد چون در میدان فردوسی، دلالان همان دلار را به قیمت ۲۱۶ هزار تومان از مردم خریداری و به قیمت ۲۱۸ هزار تومان به متقاضی بعدی میفروشند. همچنین بخوانید: دومین شکایت بانک مرکزی از روزنامه چارسوق همزمان با روز خبرنگار …
