سلامت؛ امری روان‌تنی و ارتباطی است

برای قرن‌ها، سلامت را به نبودِ بیماری در بدن تعریف می‌کردیم. بدن مثل ماشینی بود که گاهی خراب می‌شد و باید تعمیر می‌شد. اما پژوهش‌های چند دهه‌ی اخیر تصویری بسیار پیچیده‌تر و انسانی‌تر نشان می‌دهند: سلامت نه فقط در بدن، بلکه در پیوند میان ذهن، بدن و روابط ما با دیگران شکل می‌گیرد. ذهن و بدن: یک سامانه، نه دو سامانه

قدیمی ها می گفتتد عقل سالم در بدن سالم (هرگاه جسم سالم و نیرومند باشد فکر هم خوب کار میکند)

جدایی ذهن از بدن بیشتر یک عادت فکری است تا واقعیتی زیستی. وقتی مدت طولانی استرس می‌کشیم، محور هیپوتالاموس–هیپوفیز–آدرنال فعال می‌ماند و هورمون‌هایی مثل کورتیزول به‌طور مداوم ترشح می‌شوند. نتیجه می‌تواند فشار خون بالا، اختلال خواب، ضعف سیستم ایمنی، مشکلات گوارشی و دردهای مزمن باشد. به همین دلیل است که بسیاری از ما در دوره‌های فشار روانی سرماخورده می‌شویم، دچار سردرد یا گرفتگی عضلات می‌شویم و گاهی پزشک هم علت جسمی روشنی پیدا نمی‌کند.

این به معنای «خیالی بودن» درد نیست. درد روان‌تنی کاملاً واقعی است؛ فقط ریشه‌اش را باید در کلِ تجربه‌ی فرد جست، نه فقط در یک عضو. در جهت معکوس هم تأثیر برقرار است: بیماری مزمن بدنی می‌تواند به اضطراب و افسردگی بینجامد و ورزش، خواب کافی و تغذیه‌ی مناسب خلق و تاب‌آوری روانی را تقویت می‌کند. سلامت در رابطه ساخته می‌شود

انسان موجودی اجتماعی است و بدنش هم همین‌طور طراحی شده است. مطالعات بزرگ طولی، از جمله پژوهش معروف هاروارد درباره‌ی رشد بزرگسالی که بیش از هشتاد سال ادامه یافته، نشان داده‌اند کیفیت روابط نزدیک یکی از قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های سلامت و طول عمر است؛ حتی گاهی قوی‌تر از سطح کلسترول یا سایر شاخص‌های جسمی. تنهایی مزمن از نظر آسیب به سلامت، با عوامل خطر شناخته‌شده‌ای … …