پژوهش تازه در سالگرد ۱۱ سپتامبر؛ چرا بعضی زخم های جنگ در محله زندگی ما دوباره باز می شوند؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، یک پژوهش تازه درباره افرادی که در پیامدهای حملات ۱۱ سپتامبر حضور داشتند، سوال متفاوتی مطرح می کند: اگر محیطی که فرد سال ها بعد در آن زندگی می کند نیز در ادامه داستان تروما نقش داشته باشد چه؟ پژوهشگران اطلاعات ۱۸٬۷۳۴ نفر از اعضای برنامه سلامت مرکز تجارت جهانی را بررسی کردند. تمرکز آن ها فقط بر گذشته افراد نبود؛ آن ها به محیط فعلی زندگی نیز نگاه کردند و مجموعه ای از فشارهای محیطی، از جمله آلودگی هوا، گرما و محرومیت محله را در کنار نشانه های PTSD و وضعیت جسمانی قرار دادند. نتیجه قابل توجه بود: قرار گرفتن در معرض ترکیبی نامطلوب تر از این عوامل محیطی با نشانه های بیشتر PTSD و وضعیت جسمانی نامطلوب تر ارتباط داشت. این نتیجه به معنای آن نیست که آلودگی هوا باعث PTSD می شود یا  زندگی در محله محروم مانع درمان تروماست. مطالعه مشاهده ای است و چنین رابطه علت و معلولی را اثبات نمی کند. تفاوت های اجتماعی، اقتصادی، پزشکی و رفتاری فراوانی می توانند هم بر محل زندگی و هم بر سلامت افراد اثر بگذارند اما یافته پژوهش دریچه مهمتری باز می کند: شاید برای فهم تروما کافی نباشد فقط بپرسیم: چه اتفاقی برای این فرد افتاده است؟ باید بپرسیم :این فرد اکنون در چه محیطی تلاش می کند از آن اتفاق عبور کند؟ تروما فقط در حافظه زندگی نمی کند

فرض کنید دو نفر تجربه آسیب زای مشابهی داشته اند. یکی شب ها در محیط نسبتا آرامی می خوابد، به فضای سبز دسترسی دارد، از نظر مالی امنیت بیشتری احساس می کند و محیط زندگی اش قابل پیش بینی است. دیگری در محله ای پر سر و صدا زندگی می کند، با گرمای شدید، آلودگی، فشار مالی و ناامنی محیطی بیشتری مواجه است.

حتی اگر شدت اولیه تروما در این دو نفر مشابه باشد، شرایطی که مغز و بدن آن ها هر روز با آن مواجه می شود یکسان نیست. این مسئله ما را به مفهومی مهم می رساند: بار تجمعی استرس.

سیستم استرس بدن برای واکنش موقت طراحی شده است. خطری رخ می دهد، بدن بسیج می شود و بعد از رفع خطر باید فرصت بازگشت پیدا کند. اما وقتی عوامل استرس زا مرتب تکرار شوند، این بازگشت دشوارتر می شود. برای فردی که پیش از این یک تروما را پشت سر گذاشته، محیطی پر از فشارهای کوچک و بزرگ ممکن است فرصت بازیابی را محدود کند. …