وقتی از توسعه مناطق محروم سخن میگوییم، اغلب ذهنها به سمت کمبودهای فیزیکی میرود، اما در بازدید میدانی از نقاطی چون «تلاوک»، «رسکت» و «قارنسرا»، ابعادِ عمیقتری از محرومیت آشکار میشود که فراتر از سیمان و آسفالت است.
بحران ایمنی در شریانهای حیاتی
نقطه تلاقیِ مشکلات دودانگه را میتوان در «پیچ حادثهخیز تلاوک» به تماشا نشست. این نقطه که سالهاست به عنوان یکی از ۱۵ نقطه پرخطر مازندران شناخته میشود، فراتر از یک گره ترافیکی، نمادی از تاوانِ تأخیر در تصمیمگیری است. عبور از برآورد اولیه ۲ میلیارد تومانی به اعتبار ۲۲ میلیاردی برای بهسازی این تقاطع، نشان میدهد که در مدیریت زیرساختی، هر چقدر در پیشگیری و اصلاح فنی تعلل صورت گیرد، هزینههای اقتصادی و انسانیِ آن به صورت تصاعدی افزایش مییابد. پیگیریهای نظارتی اخیر برای فعالسازی این کارگاه عمرانی، نشاندهنده تغییر جهت از «وعدهدرمانی» به «اجرای متکی بر برآورد فنی» است؛ رویکردی که باید در تمامی پروژههای مشابه به یک الگو تبدیل شود.
هشدارهای جمعیتی؛ زنگ خطری برای آینده روستا
فراتر از جادهها، آنچه در عمق روستاهای دودانگه- از رسکت تا قارنسرا- در جریان است، یک بحران دموگرافیک است. روایتِ بهورزان قدیمی منطقه، همچون رقیه ذلیکانی، بیش از آنکه یک درددل شخصی باشد، یک گزارشِ … …
