اما مسأله تنها به مذاکرات میان دو وزارتخانه محدود نماند. در روز صنعت و معدن، موضوع محدودیتهای انرژی و آثار آن بر تولید در حضور رئیسجمهوری نیز مطرح شد؛ نشستی که در آن، تعطیلی و خاموشی صنایع به عنوان یک خط قرمز مورد تأکید قرار گرفت. پس از این جلسه، مسیر دیگری برای مدیریت محدودیتها شکل گرفت و مقرر شد با استفاده از ظرفیتهای مختلف، حدود ۳ هزار مگاوات برای صنعت تأمین شود و همزمان خود واحدهای صنعتی نیز در مدیریت مصرف و برنامهریزی تولید مشارکت داشته باشند تا بتوان ناترازی حدود ۵ هزار مگاواتی اعمالشده بر صنعت را مدیریت کرد.
با این حال، فاصله میان آنچه روی کاغذ توافق شده و آنچه در عمل به صنعت میرسد همچنان قابل توجه است. از مجموع ۳ هزار مگاواتی که قرار بود برای صنعت تأمین شود، متوسط برق اختصاصیافته تاکنون حدود ۷۰۰ مگاوات بوده و در برخی مقاطع به ۸۰۰ مگاوات نیز رسیده است. همین میزان نیز باعث شده در بسیاری از شهرکهای صنعتی، بویژه شهرکهای بحرانی، سطح محدودیت کنترل شود و در برخی صنایع بزرگ و انرژیبر، محدودیتهای شبانه کاهش پیدا کند؛ اما همچنان صنایع انرژیبر با محدودیتهای سنگین مواجهاند و محدودیت ۷۰ درصدی در این بخش و حدود ۱۴ درصدی در صنایع کوچک، تصویری از فشار موجود بر تولید ارائه میدهد. …
