یک دوربین تلهای ممکن است ماهها در گوشهای از جنگل یا منطقهای حفاظتشده باقی بماند و هزاران تصویر ثبت کند. گاهی خرس، پلنگ یا گوزنی از مقابل آن عبور میکند، اما در بسیاری از مواقع، چیزی جز حرکت شاخهای در باد، تغییر نور یا قابی خالی ثبت نمیشود.
پژوهشگری که باید این تصاویر را یکییکی بررسی کند، خیلی زود با انبوهی از داده روبهرو میشود. ابزاری که در ابتدا راهی ساده برای پایش حیاتوحش به نظر میرسید، اکنون خود به مسئلهای تازه تبدیل شده است.
یکی از کاربردهای واقعی هوش مصنوعی در حفاظت از حیاتوحش دقیقاً از همینجا آغاز میشود؛ نه با ساختن حیوان مصنوعی یا «گفتوگو با طبیعت»، بلکه با انجام کاری که ماشین در آن از انسان سریعتر است: جستوجو در حجم بزرگی از دادهها و یافتن مواردی که ارزش بررسی دقیقتر دارند. وقتی ماشین تصویر و صدا را تحلیل میکند
سامانههایی مانند «Wildlife Insights» از مدلهای بینایی ماشین برای بررسی تصاویر دوربینهای تلهای، کنارگذاشتن تصاویر خالی و شناسایی احتمالی گونهها استفاده میکنند. این سامانهها میتوانند بخشی از کاری را که پیشتر ساعتها وقت پژوهشگران را میگرفت، خودکار کنند و دادههای خام را سریعتر به اطلاعات قابلاستفاده تبدیل کنند. …
