اگر تا پیش از این، رویکرد اساسی و راهبرد دفاعی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی بر «صبر استراتژیک» مبتنی بود، تغییرات صورت گرفته حکایت از این دارد که زین پس باید راهبرد نیروهای مسلح جمهوری اسلامی را «تنبیه و مجازات متجاوز» دانست. این تغییر پارادایم دفاعی حاصل دو جنگ ۱۲روزه و ۴۰روزه است؛ نبردهایی که در آنها نیروی متخاصم نشان داد نهتنها به هیچ قاعده اخلاقی و انسانی و حقوق بینالملل پایبند نیست، بلکه اساساً به تفاهمها و توافقهایی که خود پای آن را امضا میکند نیز پایبند نیست.
مهار چنین نیروی متخاصمی که هر لحظه، بنا به استراتژیهای غلط و منافع زیادهخواهانه و استعماری خود، تهاجمی جدید را در دستورکار قرار میدهد، جز با پاسخی در همان جهت و البته با شدتی بیشتر، ممکن نیست. به دیگر سخن، جنگهای تحمیلی دوم و سوم و نیز عهدشکنیهای مکرر آمریکا بود که تغییر راهبرد نیروهای دفاعی را ضروری کرد. تجربه نشان داد چه دشمن آمریکایی باشد یا دنباله صهیونی و حامیان منطقهای و غربی آن، این احتمال وجود دارد که «صبر استراتژیک» ایران را به ضعف یا ناتوانی در پاسخ تعبیر کنند و برپایه این تعبیر غلط، خطوط آتشبس را نقض کنند.
در مقابله با چنین دشمنانی، تنها تنبیه و مجازات متجاوز است که میتواند او را مهار و تصورات غلط او را به واقعبینی درباره قدرت و عزم ایران برای دفاع همهجانبه از خود تبدیل کند. …
