سه شنبه, ۲۶ تیر, ۱۴۰۳ / 16 July, 2024
مجله ویستا

پایان قرن طولانی بیستم



      پایان قرن طولانی بیستم
بِوِرلی سیلور و جووانی اریگی ترجمه ی پرویز صداقت

اریک هابزبام، تاریخ‌نگار بریتانیایی، حدود بیست سال قبل ـ اندکی بعد از فروپاشی اتحاد شوروی ـ به حس سردرگمی گسترده‌ای در مورد جایگاه رهبری جهانی اشاره کرد و نوشت که گویی «فضای مه‌آلود جهانی ما را احاطه کرده است.» شهروندان جهان در پایان سده‌ی بیستم جز آن که «یقین داشتند یک دوران تاریخی خاتمه یافته بود، چیز دیگری نمی‌دانستند.» دو دهه بعد از زمانی که این‌ها نوشته شد، تصویر «دوران جدید» همچنان شکل می‌گیرد، اما «فضای مه‌آلود جهانی» شفاف نشده است.
درک مسیر تغییر جهانی به‌شدت تغییر یافته است. در اواخر دهه‌ی 1990 ـ با رونق اقتصادی طولانی در ایالات متحده و نبود چالشگری جدی در برابر قدرت نظامی جهانی امریکا ـ شنیدن پیش‌بینی‌هایی از قریب‌الوقوع بودن «دومین قرن امریکایی» متداول بود. به دنیال بحران مالی شرق آسیا در سال 1997 این پیش‌بینی‌ها به اوج خود رسید. اما بعد این اعتماد به نفس از میان رفت، نخست، با شکستن حباب بازار سهام «اقتصاد جدید» در ایالات متحده در 2000-2001، به دنبال آن رسوایی در عراق و شکست طرح دولت بوش برای «قرن جدید امریکایی». با سقوط مالی 2008 با مرکزیت امریکا و رشد سریعِ مستمرِ چین، گفت‌وگو از قرن جدید امریکایی  کم‌کم به سکوت گراییده است. در عوض، گمانه‌زنی از قریب‌الوقوع بودن قرن چینی خیز برداشته است. در عین حال، گمانه‌زنی درباره‌ی سقوط سلطه‌ی امریکا به سطوحی رسیده که از دهه‌ی 1970 به بعد، هنگامی که شکست امریکا در ویتنام، شوک‌های نفتی و رکود تورمی حسی از بحرانی عمیق ایجاد کرد، بی‌سابقه است.

برای خواندن این مقاله در زیر کلیک کنید:

پرونده ی «پرویز صداقت» در انسان شناسی و فرهنگ 
http://www.anthropology.ir/node/9137

پیوستاندازه
10309.doc150.5 KB