در چنین وضعی، مدیریت منابع ارزی دیگر یک انتخاب یا توصیه کارشناسی نیست؛ یک ضرورت بیچونوچراست. وقتی کشور زیر فشار شدید اقتصادی و محاصره تجاری قرار دارد، طبیعی است که هر دلار باید با حساسیت بالا هزینه شود. در این وضعیت، سیاستگذار باید شبانهروز حواسش به تعادل عرضه و تقاضای ارز باشد تا بازار از کنترل خارج نشود و شوک تازهای به اقتصاد و جامعه وارد نشود. ارز کمیاب، خودروی میلیاردی
اما درست وسط همین وضعیت، یک سؤال جدی مطرح است: چهطور در شرایطی که همه از کمبود ارز، فشار تورمی و لزوم صرفهجویی حرف میزنند، مسیر واردات خودروهای لوکس و چنددهمیلیاردی باز شده بود؟ اصلاً این چه نوع اولویتبندی است؟ آیا در اوج فشار اقتصادی، نیاز فوری کشور واردات شاسیبلندهای میلیاردی برای یک قشر خاص است؟ «بدون انتقال ارز»؛ عنوانی شیک برای یک چرخهی پرسود
ماجرا از همان اول هم روشن بود. عنوانش شاید شیک و بیحاشیه به نظر میرسید: «واردات خودرو توسط ایرانیان ساکن خارج از کشور و بدون انتقال ارز». اما در عمل، داستان چیز دیگری بود.
خودروی لوکس وارد کشور میشود، در بازار داخلی با قیمت نجومی فروخته میشود، ریال حاصل از آن دوباره به ارز یا تتر تبدیل میشود و از کشور خارج میشود؛ بعد هم همین چرخه با نامی دیگر و برای فردی دیگر تکرار میشود. اسمش هرچه باشد، حاصلش برای اقتصاد … …

بازار

















































































