مغز و بدن ارتباطی دائمی با یکدیگر دارند و استرس، احساسات و برداشت ما از اتفاقات می تواند روی واکنش های فیزیولوژیک بدن اثر بگذارد. به همین دلیل، در سال های اخیر توجه بیشتری به نقش خودگویی، تنظیم احساسات و ارتباط ذهن و بدن شده است. پژوهش ها نشان داده اند که کاهش استرس و ایجاد احساس امنیت و آرامش می تواند بر عملکرد سیستم عصبی و برخی فرایندهای بدن تاثیر بگذارد.
خودگویی مثبت چیست؟
خودگویی همان گفت و گوی درونی ما با خودمان است؛ صدایی که هنگام تصمیم گیری، مواجهه با شکست، نگرانی از آینده یا حتی انجام کارهای روزمره در ذهنمان شنیده می شود. این گفت و گو همیشه مثبت نیست و گاهی می تواند به چرخه ای از سرزنش، نگرانی و بدترین سازی شرایط تبدیل شود.
به عنوان نمونه، کسی که در یک جلسه کاری نتوانسته به چند پرسش پاسخ دهد، ممکن است با خودش بگوید: «من برای این کار ساخته نشده ام و همیشه خراب می کنم.» اما همین اتفاق را می توان واقع بینانه تر دید: «به بعضی پرسش ها جواب خوبی ندادم، اما می توانم برای جلسه بعد آماده تر باشم.»
هدف خودگویی مثبت این نیست که مشکلات را نادیده بگیریم یا به خودمان بقبولانیم که همه چیز عالی است. مسئله اصلی، تغییر شیوه تفسیر اتفاقات و جلوگیری از تبدیل یک تجربه ناخوشایند به قضاوتی کلی درباره خودمان است. وقتی استرس وارد عمل می شود
استرس یکی از مهم ترین حلقه های ارتباط میان ذهن و بدن است. هنگام احساس خطر یا فشار شدید، سیستم عصبی بدن را وارد حالت آماده باش می کند. ضربان قلب و تنفس می توانند افزایش پیدا کنند و هورمون هایی مانند کورتیزول در واکنش به استرس ترشح شوند.
اگر این وضعیت برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، می تواند روی بخش های مختلف زندگی از جمله خواب، گوارش و احساس آرامش تاثیر بگذارد. در مقابل، آرام شدن ذهن و کاهش استرس به بدن اجازه می دهد از حالت آماده باش فاصله بگیرد و به وضعیت استراحت و بازیابی نزدیک شود. …
