در ابتدای اجرا، هزاران نقطه نورانی به شکل یک مارپیچ عظیم در آسمان حرکت کردند و سپس با تغییر تدریجی آرایش خود، خطوط و فرم دو برج از دسترفته را شکل دادند. پس از شکلگیری این تصویر، نورها بار دیگر از یکدیگر فاصله گرفتند و به نقاطی مستقل در آسمان تبدیل شدند.
مهمترین بخش مفهومی این پروژه، استفاده از ۲۹۷۷ نقطه نورانی به جای یک بنای یادبود واحد است. در این طراحی، هر قربانی با یک نور مستقل در آسمان نمایندگی میشود.
نورها در بخشی از اجرا به یک تصویر واحد تبدیل میشوند و سپس دوباره از یکدیگر فاصله میگیرند؛ رویکردی که تلاش میکند میان حافظه جمعی حادثه و هویت فردی قربانیان ارتباط برقرار کند.
در جریان اجرای این اثر، موسیقی نیز همزمان با تغییر آرایش پهپادها پخش میشود؛ از شکلگیری مارپیچ اولیه گرفته تا ظاهر شدن برجها و در نهایت محو شدن تصویر آنها.
این پروژه توسط آدیسون مهر، مدیر خلاق و تهیهکننده اجرایی، با همکاری شرکت Sky Elements اجرا شد. یان پل دوبلمن نیز در طراحی اثر مشارکت داشت و Studio Drift، شیگرو بان، معمار سرشناس ژاپنی، و دین مالتز بهعنوان مشاوران هنری در شکلگیری آن نقش داشتند.
خانوادههای قربانیان، بازماندگان حادثه و نیروهای امدادی و خدمات اضطراری حاضر در وقایع ۱۱ سپتامبر نیز در روند توسعه این اثر مشارکت داشتند.
یکی از جزئیات قابل توجه این اجرا، انتخاب فرم مارپیچی برای آغاز حرکت پهپادهاست. این فرم به طرحی اشاره دارد که پس از حملات ۱۱ سپتامبر توسط گروه معماری THINK برای محل گراند زیرو پیشنهاد شده بود، اما هرگز ساخته نشد.
در آن طرح، دو سازه بزرگ و مشبک قرار بود در محل برجهای تخریبشده ساخته شوند. نمایش جدید پهپادی بخشی از ایدههای بصری آن طرح را وام گرفته، اما به جای تبدیل شدن به یک سازه دائمی، تنها برای چند دقیقه در آسمان نیویورک ظاهر میشود.
این یادبود تفاوت قابل توجهی با مراسم سالانه «Tribute in Light» دارد؛ رویدادی که هر سال دو ستون قدرتمند نور را در آسمان منهتن ایجاد میکند تا جای برجهای دوقلو را تداعی کند. …
