این کتاب کمحجم برای چندمینبار در این جلسات سفرنامهخوانی بررسی میشود و هر بار وجهی نو از سفر را به مخاطب نشان میدهد. علینژاد در پاسخ به پرسش مهدی گوهری که چرا سفر را موضوع اصلی مصاحبه با بزرگانی همچون «ایران درودی» و «هوشنگ دولتآبادی» قرار داده است، آن را امری رازآمیز تعریف کرد؛ فعالیتی که مثل کار روزمره نیست و کشفوشهودی را در پی دارد. شیوه انتخاب افراد و مصاحبه با آنها هم داستان جالبی دارد که علینژاد درباره آن میگوید: «برای من عمق اندیشه و کارنامه اشخاص اهمیت داشت. از طرفی، روزنامهنویسی شما را با طیف گستردهای از بزرگان آشنا میکند و این شبکه ارتباطی باعث شد که داریوش همایون، ایرج افشار را به من معرفی کند یا ابوالحسن عمیدی نوری زمینهساز گفتوگو با ایران درودی شود. هرچند من از درودی تا پیش از این گفتوگو خوشم نمیآمد و این مصاحبه باعث ارتباط و دوستی ما شد.»
نهفقط در این کتاب، که در تمام گفتوگوهای جالب و خواندنی علینژاد، شاهد نوع متفاوتی از گفتوشنود میان گفتوگوکننده و گفتوگوشونده هستیم. علینژاد دلیل این رویکرد را چنین بیان میکند: «من از افرادی که با آنها گفتوگو میگرفتم، میآموختم. جریان مصاحبه بهگونهای بود که عمدتاً رفاقتی … …
