نمیتوان از تحول دیجیتال، دولت هوشمند، تجارت الکترونیک، کسبوکارهای اینترنتی و اقتصاد مبتنی بر داده سخن گفت، اما همزمان دسترسی به اینترنت را با محدودیت، اختلال و بیثباتی مواجه کرد.اقتصاد دیجیتال پیش از آنکه به تجهیزات و نرمافزار وابسته باشد، به «اعتماد» نیاز دارد. یک کسبوکار آنلاین باید بداند مشتریانش هر روز میتوانند به خدمات آن دسترسی داشته باشند. یک برنامهنویس باید بتواند به منابع جهانی دسترسی پیدا کند. دانشجو، پژوهشگر و شرکت دانشبنیان نیز برای یادگیری، همکاری و رقابت به ارتباط آزاد با جهان نیاز دارند. هر اختلال یا محدودیت، فقط سرعت اینترنت را کاهش نمیدهد؛ بلکه بخشی از فرصت اقتصادی را از بین میبرد.در سالهایی که اشتغال و درآمد بسیاری از افراد به فضای مجازی وابسته شده، اینترنت دیگر یک ابزار تفریحی یا ارتباطی صرف نیست. برای بخشی از جامعه، اینترنت محل کار، بازار فروش، مسیر آموزش و حتی کانال ارتباط با مشتری خارجی است. بنابراین محدودیت اینترنت میتواند مستقیماً به کاهش درآمد و افزایش هزینه کسبوکار منجر شود.حرکت به سوی ایران دیجیتالی، نیازمند توسعه زیرساخت، افزایش سرعت و امنیت شبکه، حمایت از کسبوکارهای نوآور و مهمتر از همه، ایجاد ثبات در دسترسی است. اینترنتی که امروز در دسترس باشد و فردا نامطمئن، نمیتواند پایه اقتصاد دیجیتال قرار گیرد.ایران برای رقابت در اقتصاد آینده، نمیتواند پشت دیوارهای دیجیتالی بماند. اقتصاد دیجیتال ذاتاً مرز نمیشناسد و نوآوری نیز در فضای بسته رشد نمیکند. اگر هدف، ساختن ایرانی هوشمند، رقابتی و متصل به اقتصاد جهانی است، آزادی و پایداری اینترنت باید بخشی از سیاست توسعه کشور باشد، نه مانعی در برابر آن.
