شبکهای برای روزهای سخت
واقعیت این است زیرساختی که امروز از آن باعنوان شبکه ملی اطلاعات یاد میشود، حاصل یک تصمیم مقطعی نیست. طی سالهای گذشته توسعه فیبر نوری، افزایش ظرفیت شبکه انتقال، ایجاد و گسترش مراکز داده داخلی، توسعه نقاط تبادل ترافیک اینترنت، حمایت از خدمات ابری داخلی و گسترش دولت الکترونیک در دستور کار قرار گرفته است. هرچند درباره سرعت اجرا یا میزان تحقق برخی اهداف میتوان نقد داشت، اما اصل سرمایهگذاری در زیرساخت دیجیتال کشور، قابل انکار نیست و امروز میلیونها تراکنش بانکی، خدمات مالیاتی، بیمهای، سلامت، آموزش و دهها خدمت عمومی بر بستر همین زیرساخت ارائه میشود.
در روزهای بحرانی جنگ نیز همین زیرساخت کمک کرد تا بخش قابل توجهی از خدمات حیاتی کشور فعال باقی بماند. اگر چنین ظرفیتی وجود نداشت، اختلال در پرداختهای الکترونیکی، سامانههای دولتی و خدمات عمومی میتوانست هزینهای بسیار سنگینتر به اقتصاد و زندگی مردم تحمیل کند. از این منظر باید تلاش مهندسان، اپراتورها و متخصصانی را که در سختترین شرایط برای پایداری شبکه کشور فعالیت کردند، ارج نهاد.
امنیت ملی و اتصال جهانی دو ضرورت همزمان
با این حال، دفاع از زیرساخت داخلی به معنای تأیید قطع اینترنت جهانی در شرایط بحران یا پس از آن نیست. اقتصاد دیجیتال ایران بخشی از اقتصاد جهانی است و شرکتهای نرمافزاری، استارتاپها، صادرکنندگان خدمات فناوری، فریلنسرها و بسیاری از کسبوکارها به ارتباط پایدار بینالمللی وابستهاند. بنابراین هرگونه محدودسازی گسترده این ارتباط، هزینه اقتصادی، کاهش اعتماد سرمایهگذاران و آسیب به رقابتپذیری کشور را به دنبال دارد. …
