نحوه طراحی، نگهداری و مدیریت یک ورزشگاه، تصویری روشن از نگاه یک کشور به صنعت ورزش، حقوق شهروندی و جایگاه مخاطب ارائه میدهد. کیفیت زیرساختهای ورزشی، تنها معیاری برای سنجش امکانات فنی نیست؛ بلکه شاخصی برای ارزیابی میزان احترام به انسان، فرهنگ و سرمایه اجتماعی نیز محسوب میشود.
ولی مقایسه وضعیت زیرساختی فوتبال ایران با کشوری مانند انگلستان، شکافی عمیق و نگرانکننده را آشکار میکند؛ شکافی که نه از تفاوت در میزان علاقه مردم به فوتبال، بلکه از دو رویکرد کاملاً متفاوت نسبت به مفاهیمی مانند مالکیت، سرمایهگذاری، مدیریت منابع و مهمتر از همه، احترام به کرامت هوادار ناشی میشود.
انگلستان توانسته است استادیومهای فرسوده و بعضاً ناایمن خود را از طریق برنامهریزی بلندمدت و بازسازیهای اصولی به مجموعههایی سودآور و چندمنظوره تبدیل کند؛ مجموعههایی که علاوه بر میزبانی مسابقات فوتبال، به مراکز فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی شهرها نیز تبدیل شدهاند. در مقابل، بسیاری از ورزشگاههای ایران همچنان با مشکلاتی مانند فرسودگی زیرساختها، نبود الگوی مدیریتی پایدار، کمبود سرمایهگذاری، بهرهبرداری غیراقتصادی دستوپنجه نرم میکنند.
تنوع، مالکیت و هویت؛ سه ضلع موفقیت فوتبال انگلیس …
