شهرهای اسفنجی یکی از رویکردهای نوین در طراحی شهری برای سازگاری با تغییرات اقلیمی هستند؛ رویکردی که به‌جای اتکای کامل بر زیرساخت‌های بتنی، از طبیعت برای جذب، تصفیه و مدیریت آب باران و سیلاب استفاده می‌کند. در این مدل، فضاهایی مانند پارک‌های شهری، باغ‌های باران، سنگ‌فرش‌های نفوذپذیر، پوشش گیاهی بومی و مسیرهای سبز به شهر کمک می‌کنند آب اضافی را پیش از تبدیل شدن به بحران جذب کند. چین از سال ۲۰۱۵ برنامه آزمایشی شهرهای اسفنجی را در ۳۰ شهر آغاز کرد و نمونه‌هایی از این طرح‌ها در شهرهایی مانند نانچانگ، شانگهای، ووهان و چیان‌آن اجرا شد. با این حال، تجربه سیلاب مرگبار ژنگژو در سال ۲۰۲۱ نشان داد که این طرح‌ها محدودیت دارند و نمی‌توانند به‌تنهایی در برابر بارندگی‌های تاریخی و شدید مقاومت کنند. هزینه بالا، نیاز به فضای گسترده و تفاوت اقلیم و شرایط اجتماعی‌ـ‌اقتصادی شهرها نیز از چالش‌های مهم این الگو است. با وجود این، شهرهای اسفنجی می‌توانند بخشی از پاسخ شهرها به بحران اقلیمی باشند؛ پاسخی که هم مدیریت سیلاب را بهبود می‌دهد و هم به حفظ تنوع زیستی شهری کمک می‌کند. جزئيات این طرح را با ترجمه اختصاصی تابناک می‌بینید.