در دیدگاه اول، عشایر آموختهاند چنانچه بتوانند مراتع را مدیریت کنند، علاوه بر داشتن مراتع مناسب و علوفه کافی برای تغذیه دام، حفاظت از پوشش گیاهی، حفظ خاک و حفاظت از اکوسیستمهای مرتعی نیز محقق میشود. این عمل مستلزم رعایت زمان ورود دام به مرتع، ظرفیت چرا، مدتزمان چرا و تناوب در چرا، اصلاح مراتع با روشهای بیولوژیکی، توسعه پوشش گیاهی، جلوگیری از فرسایش خاک، حفظ خاک، جلوگیری از تخریب پوشش گیاهی، جلوگیری از بهرهبرداری بیرویه از محصولات فرعی مراتع، توجه به شیوههای متناوب تولید محصولات دامی و گیاهی و صنایعدستی و توجه ویژه به صنعت گردشگری، اکوتوریسم و بومگردی است که میتواند علاوه بر تأمین و تولید محصولات دامی، زمینه توسعه اقتصادی را نیز فراهم نماید.
در حالت دوم، عشایر در اثر بیتوجهی به پتانسیل و توان اکولوژیک مراتع و بهرهبرداری بیرویه از آنها، سبب بروز سیر قهقرایی در پوشش گیاهی و در مرحله دوم، سبب بروز سیر قهقرایی در خاک، فرسایش خاک و نابودی بستر حیات میشوند. لذا باید مسئله مدیریت مراتع را جدی گرفت، سامان عرفی عشایری و روستایی را از یکدیگر تفکیک نمود و صیانت و حفاظت از این عرصهها را نیز مدنظر داشت تا از بهرهبرداری مستمر و بیوقفه از مراتع ممانعت به عمل آید و یکی در نبود دامداران عشایری یا روستایی دیگر، مراتع را مورد چرا قرار ندهد. …
