لرستان یک منظر تمدنی است، سرزمینی که در آن لایههای پیوستهای از تاریخ، طبیعت، فرهنگ و زندگی اجتماعی در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند. از خرمآباد تا بروجرد، از دورود تا ازنا و الیگودرز، هر نقطه از این جغرافیا واجد مزیتی است که اگر درست شناخته، حفاظت و روایت شود، میتواند به بخشی از موتور توسعه منطقهای ایران تبدیل شود. اما مسئله اصلی این نیست که لرستان چه سرمایهای دارد؛ مسئله این است که چگونه داشتههای لرستان را به ارزش عمومی، فرصت اقتصادی، سرمایه اجتماعی و امید به آینده تبدیل کنیم. این همان نقطهای است که نسبت میان میراث، گردشگری و توسعه اهمیت پیدا میکند.
توسعهای که گذشته را نادیده بگیرد، ممکن است زیرساخت ایجاد کند، اما الزاما به احساس تعلق، هویت و کیفیت زندگی منجر نمیشود. در مقابل، هنگامی که میراثفرهنگی از یک «موضوع حفاظتی» به یک «سرمایه توسعهای» تبدیل شود، گذشته در برابر آینده قرار نمیگیرد، بلکه به یکی از مهمترین منابع ساختن آینده بدل میشود.
لرستان برای توسعه، بیش از آنکه به کشف منابع جدید نیاز داشته باشد، به کشف دوباره منابع موجود نیاز دارد. در سفر به این استان، این واقعیت را بیش از همیشه لمس کردم.
لرستان را باید یک «موزه بدون سقف» دانست، اما موزه بدون سقف زمانی میتواند به موتور توسعه تبدیل شود که از مجموعهای از آثار و جاذبههای پراکنده، به یک زنجیره ارزش فرهنگی، گردشگری و اقتصادی برسد.
در خرمآباد، فلکالافلاک بیش از یک قلعه تاریخی است. این بنا میتواند نقطه ثقل یک تحول بزرگ در رابطه میان میراث، شهر و اقتصاد محلی باشد. فلکالافلاک میتواند بخشی از آینده خرمآباد باشد. …
